W 1937 roku Bruno Schulz opublikował Sanatorium pod Klepsydrą, zbiór opowiadań, który stał się symbolicznym dopełnieniem jego onirycznego świata. Książka powstała w okresie niezwykłej twórczej intensywności, gdy pisarz otrzymał upragniony urlop i mógł w pełni poświęcić się pracy. W tomie tym realność miesza się z mitem, a codzienność zamienia w poetycką, niepokojącą wizję. Publikacja wzbudziła skrajne reakcje krytyków, lecz ostatecznie umocniła wyjątkową pozycję Schulza w polskiej literaturze. Dziś Sanatorium pod Klepsydrą uznawane jest za jedno z najważniejszych dzieł międzywojnia.
Gra industrialnych form sprowadzonych do ażurowych struktur jest dużo bardziej radykalna niż jej modernistyczne „pierwowzory” z lat 20.
Sztuka introligatorska Radziszewskiego szła niejako pod prąd nowoczesnym tendencjom artystycznym. Jego indywidualny styl ukształtował się pod wpływem angielskich idei sięgania do korzeni rzemiosł, do sztuki średniowiecznej.
Studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a także w Rzymie, Paryżu i Florencji. Od 1907 r. był rektorem krakowskiej Alma Mater.