W 1937 roku Bruno Schulz opublikował Sanatorium pod Klepsydrą, zbiór opowiadań, który stał się symbolicznym dopełnieniem jego onirycznego świata. Książka powstała w okresie niezwykłej twórczej intensywności, gdy pisarz otrzymał upragniony urlop i mógł w pełni poświęcić się pracy. W tomie tym realność miesza się z mitem, a codzienność zamienia w poetycką, niepokojącą wizję. Publikacja wzbudziła skrajne reakcje krytyków, lecz ostatecznie umocniła wyjątkową pozycję Schulza w polskiej literaturze. Dziś Sanatorium pod Klepsydrą uznawane jest za jedno z najważniejszych dzieł międzywojnia.