Mitologia fińska Martti Haavio [1979]

OPIS BIBLIOGRAFICZNY W ZAKŁADCE SZCZEGÓŁY.

Autor Mitologii fińskiej nader często, zwłaszcza w pierwszych rozdziałach swojej książki, przy wyjaśnianiu poszczególnych pojęć i postaci mitologicznych posługuje się metodą analizy lingwistycznej.
Oswojenie się z nią może nastręczać laikowi pewne trudności.
Tłumacz, nie będący sam z wykształcenia językoznawcą i zatroskany o jak najczytelniejsze przekazanie zawartego w dziele materiału informacyjnego, stanął przed koniecznością dokonywania uproszczeń.

Zabiegom upraszczającym poddana została skomplikowana pisownia niektórych gwar i języków przedpiśmiennych, zwłaszcza lingwistyczne zapisy pochodzące z obszarów Syberii. Innego rodzaju uproszczeniom uległa transkrypcja wyrazów rosyjskich, greckich, indyjskich — zgodnie z przyjętymi u nas tradycjami — a także pisownia wyrazów starogermańskich i staroislandzkich, zachowana w pierwotnej postaci jedynie w wyodrębnionych graficznie wierszach starych poematów.

Usunięte zostały wywody filologiczne o znaczeniu drugorzędnym dla toku rozumowania autora i wysnutych przez niego konkluzji, a notowane przez niego niekiedy jedynie z obowiązku historyka przedmiotu. Ponadto te warianty gwarowych źródeł, które w przekładzie zatraciły swoją odrębność i zachowały mniej treści niż równolegle przytoczone, jako też warianty, których treść uległa przeinaczeniu z przyczyn natury fonetycznej. Objaśnianie ich wymagałoby za każdym razem obszernego komentarza językowego, nie opłacalnego z uwagi na przejrzystość wykładu. Czytelnik znajdzie w książce dość przykładów działania owego mechanizmu.

Postanowiono też zrezygnować z nader licznie występujących odsyłaczy do źródeł, zamieszczonych głównie w pomnikowym wydawnictwie Suomen Kansan Vanhat Runot (Dawne pieśni ludu fińskiego), w skrócie SKVR, a także z odsyłaczy do literatury, w przeważającej części fińskiej i szwedzkiej, a zatem praktycznie niedostępnej na naszym rynku czytelniczym. Zachowane w tekście zostały natomiast podane w nawiasach daty...