Wolność, równość, morderstwo zbrodnie rewolucji francuskiej Horst Gebhard [2017]

Z Francją kojarzą mi się dwa przeżycia. Jedno wiąże się z moim ojcem, który jako żołnierz walczył tam w czasie pierwszej wojny światowej i entuzjastycznie wyrażał się na temat kraju i jego mieszkańców. Zafascynowało mnie to, że jego oddział solidaryzował się z Francuzami. Gdy ostrzeliwała ich artyleria niemiecka, Niemcy osłaniali Francuzów, a gdy dostali się pod ogień armat francuskich, działo się odwrotnie. Duże wrażenie wywarły na mnie jego słowa: „Nie zabiłem ani jednego Francuza”.

Z tego powodu polubiłem Francję. 25 razy spędziłem w tym sąsiednim kraju urlop i poznałem wiele osób, z którymi do dzisiaj utrzymuję znajomość.

Drugie przeżycie nastąpiło kilka lat później. Z biblioteki parafialnej w Fürfeld, mojej rodzinnej miejscowości, wypożyczyłem książkę o wojnie w Wandei. Zdumiony i wstrząśnięty czytałem o okrucieństwach dokonanych przez żołnierzy rewolucyjnych na pobożnym narodzie, o morderstwach kapłanów i masakrach ludności.

Odtąd te dwa obrazy nie przestały mnie nurtować: jeden – wolności, równości i braterstwa, zwykle kojarzony z rewolucją francuską, i drugi – gilotyny, 40 tysięcy ofiar rządów terroru (terreur), masowego topienia ludzi (noyades) w Nantes, ekscesów w Bordeaux, Lyonie, Tulonie i innych miastach południa, a także morderstw dzieci w Lucs-sur-Boulogne. We Francji od dłuższego czasu toczy się dyskusja czy krwawego obalenia powstania wandejskiego, co pociągnęło za sobą 150 tysięcy zabitych, nie powinno się uznać za ludobójstwo.

[fragment]