Serce historia kultury i symbolu Ole M. Høystad tł. Maria Gołębiewska-Bijak [2011]

Skoro przez wieki pisano i dalej pisze się ważkie książki, to dzieje się tak dlatego, iż ich autorom – i autorkom – leżało czy leży na sercu coś, co tak silnie do nich przemawia, iż czują potrzebę przekazania tego innym wbrew wszelkim przeszkodom, które czasami mogą nawet kosztować życie. Historia idei i cywilizacji w dużym stopniu dotyczy też losów książek. Skoro zaś książki wciąż są czytane, dzieje się tak dlatego, że są wśród nich takie, które trafiają wprost do serc, angażują i poruszają uczucia i intelekt, wpływają na postawy i postępowanie, indywidualne i zbiorowe.

Ta książka traktuje właśnie o tym, o niespokojnym sercu – Augustynowym cor inquietum – które poszukuje czegoś innego i lepszego. Stara się też wyjaśnić wewnętrzne i zewnętrzne powody owego niepokoju serca. Mówi nie tylko o tym, co ludziom leży na sercu i ich porusza, lecz także o tym wszystkim, co owo serce uosabia i przedstawia w zachodniej kulturze oraz kilku innych blisko spokrewnionych wysokich kulturach. Te właśnie twórcze siły przemówiły do mnie i stały się motorem mojej zawodowej pracy.

Mimo że serce jest symbolem istoty człowieczeństwa, w światowej literaturze niewiele można spotkać innych niż medyczne podręczników dotyczących tej tematyki. Kilka jednak się znajdzie, zwłaszcza niemieckich, co można sprawdzić w wykazie literatury na końcu książki. Zaciągnąłem wobec nich dług wdzięczności i buduję na ich fundamencie, posiłkując się ogólną historią religii, kultury i idei. Moja propozycja różni się od pozostałych książek o sercu tym, że oprócz prezentowania materiału z zakresu ogólnej historii kultury rysuję również określoną [...]

[fragment]