Ocalenie Conrad Joseph tł. Aniela Zagórska [1984]

Z trzech długich powieści, które pisałem z przerwami, Ocalenie musiało czekać najdłużej, aby Los się nad nim zmiłował. Nie zdradzę tu żadnej tajemnicy, gdy stwierdzę, że powieść ta czekała okrągłe lat dwadzieścia. Odłożyłem ją pod koniec lata 1898 roku i również pod koniec lata 1918 podjąłem znów pracę z silnym postanowieniem, że dotrę do końca, wspomagany nagłym poczuciem, iż wywiążę się z podjętego zadania.

Nie znaczy to, abym je podejmował z radosną dumą. Zdawałem sobie sprawę wyraźnie, może aż nazbyt wyraźnie, z niebezpieczeństw takiej przygody. Zdumiewająca, serdeczna życzliwość, którą ludzie o różnych usposobieniach, rozbieżnych zapatrywaniach i rozmaitych gustach literackich okazywali memu dziełu przez lata, dała mi wiele, dała mi wszystko — prócz jednego: tej przesadnej pewności siebie, która może być czasem pomocna dla miłośnika przygód, lecz — na dłuższą metę — prowadzi ostatecznie na szubienicę.

Ponieważ pełna szczerość jest cechą, którą pragnąłbym przede wszystkim nadać tym krótkim „przedmowom autora”, pisanym dla pierwszego zbiorowego wydania mych dzieł, pośpieszam oświadczyć, że nie liczyłem wcale na swe mniemane zasługi, lecz na stałą życzliwość czytelników. Powiem od razu, że moje nadzieje ziściły się w stopniu nie pozostającym w żadnym stosunku do tego, na co zasłużyłem.

[fragment]