Historia trucizny Od cykuty do polonu Adela Muñoz Páez [2015]

Pomysł napisania książki o truciznach zrodził się na zajęciach laboratoryjnych Wydziału Chemii, gdy zobaczyłam fascynację, jaką ten typ substancji wywoływał w uczniach. Jednak kiedy zaczęłam o nich pisać, zauważyłam, że historie dotyczące użycia trucizn były dużo bardziej atrakcyjne niż ich chemiczne i toksykologiczne właściwości. Badając te opowieści, znalazłam w nich rzeczy, które nie zostały całkowicie wyjaśnione.

W historii są trzy ważne okresy, w których pojawiają się trucizny: świat greko-romański, Europa wieku XVI i XVII oraz XX i XXI. W książce tej zostały opowiedziane historie śmierci w wyniku otrucia w poszczególnych epokach. Niektóre z nich, jak historia samobójstwa Kleopatry, są bardzo znane, natomiast inne, jak stosowanie trucizn na dworze Króla Słońce, dużo mniej. Wszystkie jednak nadal fascynują zarówno laików, jak i ekspertów, i wciąż kryją w sobie wiele tajemnic.

Pierwszy okres trwa od IV wieku p.n.e. w Grecji do czasów Nerona w Rzymie. Obejmuje śmierć Sokratesa po wypiciu kielicha cykuty w Atenach okresu po Peryklesie, jak również poszukiwania przez króla Pontu Mitrydatesa uniwersalnego antidotum, które uodporniłoby go na truciznę. Kleopatra nie miała lepszej drogi ucieczki od pierwszego cesarza Rzymian, jak samobójstwo, najprawdopodobniej przez otrucie jadem żmii. Kilka dekad później Agrypina Młodsza zdobędzie tron Rzymu dla swojego syna Nerona w wyniku otrucia cesarza Klaudiusza.

Drugi okres obejmuje wiek XVI i XVII, kiedy to we wstrząsanej wojnami religijnymi Europie papiestwo umocniło swoją władzę, imperium hiszpańskie osiągnęło apogeum i zaczął się jego upadek, a jednocześnie powstawało imperium francuskie i angielskie. To epoka, w której żyli Cezar i Lukrecja Borgia, dzieci papieża Aleksandra VI, z którymi wiąże się legenda cantarelli. Na angielskim dworze Jakuba I Stuarta, następcy Elżbiety I, zdarzyło się bardzo wyjątkowe otrucie z użyciem związku rtęci [...]

[fragment]