Historia nudy Peter Toohey przełożyła z angielskiego Katarzyna Ciarcińska [2012]

WSTĘP

Któż przejmowałby się nudą? Uważa się, że temat to błahy, bo tylko dzieci odczuwają nudę. Jednak nuda to jedna z najpowszechniejszych ludzkich emocji i choćby z tego powodu nie należy jej bagatelizować. Jest ona nieodłączną częścią naszej codzienności, którą Hanif Kureishi tak błyskotliwie opisał w swej powieści Budda z przedmieścia, ukazującej życie Londynu z lat siedemdziesiątych. Karin Amir, bohater, w którego żyłach płynie po połowie krew hinduska i angielska, tak został zganiony przez swoją kochankę-aktywistkę, Jamilę:

„– Oddalasz się od prawdziwego świata.
– Jakiego prawdziwego świata? Nie ma żadnego prawdziwego świata.
– Jest – tłumaczyła cierpliwie. – Świat zwykłych ludzi i cały ten syf, z którym muszą się borykać – brak pracy, złe warunki mieszkaniowe, nuda. Niedługo przestaniesz cokolwiek rozumieć ze spraw zasadniczych”.

Nuda może i jest zjawiskiem równie prostym i podstawowym, co bezrobocie albo złe warunki mieszkaniowe, należy ona jednak do świata emocji. W ciągu minionych wieków ludzie zawsze borykali się z nudą. Jak twierdzi Jamila, nuda jest jednym z podstawowych problemów, jakie dotykają ludzkość.

W ostatnich latach problem nudy stał się tematem analiz społecznych i naukowych. Jednej, nieco ironicznej, próby określenia [...]

[fragment]