Historia antykoncepcji Anna Martos przeł. z hisz. Stanisław Bończyk [2012]

WPROWADZENIE

Historia prezerwatywy to po części historia chorób wenerycznych, a po części historia antykoncepcji i kontroli urodzeń. Na początek dobrze byłoby rozgraniczyć dwa powyższe pojęcia. Kontrola urodzeń istnieje od czasu, gdy państwa, narody czy poszczególne rodziny pojęły, że utrzymanie wszystkich przychodzących na świat dzieci przekracza ich możliwości. Kontrola narodzin należy tym samym zarówno do sfery prywatnej, jak i do sfery publicznej. W zakresie prywatnym, każda osoba bądź rodzina stosuje metodę dobraną wedle swojej wiedzy, możliwości i środków. W sferze publicznej to organa państwowe zajmowały się piętnowaniem lub nagradzaniem urodzeń — zależnie od tego, co im było na rękę — za pośrednictwem praw, kampanii uświadamiających czy zaleceń.

Każdy naród, każda rodzina czy poszczególna osoba wprowadzały system mający na celu kontrolę urodzeń, co oznacza niedopuszczenie do tego, by liczba potomstwa nadmiernie wzrosła.

Wachlarz stosowanych metod sięgał od przeprowadzania aborcji, po programy okresowej wstrzemięźliwości skorelowanej z dniami płodnymi u kobiety. Stosowano różnego typu produkty, kuracje i akcesoria, aby nie dopuścić do tego, by nasienie dostało się i utrzymało w macicy, a tym samym — by uniemożliwić kontakt pomiędzy dojrzałą komórką jajową a żywymi plemnikami.

Antykoncepcja zapobiega połączeniu się jaja z plemnikami, a więc uniemożliwia poczęcie. Inne środki zapobiegające ciąży zaburzają odżywienie płodu i tym samym nie pozwalają mu się rozwinąć.

[fragment]