Hezbollah Hala Jaber przekł. z ang. Józef Kozłowski [2001]

Każdego wieczora czteroletni Mohammed ogląda ten sam krótki film na taśmie wideo. Sam już potrafi włożyć do odtwarzacza kasetę i gdy już to zrobi, woła na całe mieszkanie, aby jego malutka siostrzyczka również go obejrzała. To krótki film, bardzo prymitywny i prosty. Całość nie trwa dłużej niż pięć minut. Na ekranie telewizora widać kilka budynków gdzieś w oddali, w tle, i nagle słychać huk eksplozji. „To mój Tatuś”, mówi Mohammed.

Ojciec Mohammeda, Salah Ghandur, wjechał 25 maja 1995 roku samochodem wyładowanym 450 kilogramami materiału wybuchowego w izraelski konwój. Wybuch rozerwał na kawałki samego zamachowca oraz spowodował śmierć dwunastu izraelskich żołnierzy. Hezbollah filmował całą tę operację, tak jak to zawsze czyniono w wypadku większych akcji, oraz rozpowszechnił kasetę z jej nagraniem w całym kraju. Film dotarł do wszystkich środków masowego przekazu. Następnego dnia większość stacji telewizyjnych pokazywała go w wieczornych wiadomościach.

Rząd Libanu ocenił wyczyn Salaha jako bohaterski, a rząd Izraela potępił jego atak jako terrorystyczny oraz nakazał rozpoczęcie śledztwa dotyczącego przyjętych przez siły zbrojne środków bezpieczeństwa w południowym Libanie. Dwudziestotrzyletnia żona Salaha, Maha, mówiła zaś przede wszystkim o dumie, jaką czuje na myśl o czynie swojego męża.

W swoim skromnym mieszkaniu w Bejrucie Maha, drobna i ładna kobieta, wspominała ostatnie dni ze swojego małżeńskiego pożycia. Tak jak większość szyitów żyjących w stolicy Libanu, Maha i jej rodzina osiedli na południowych przedmieściach Bejrutu. Dawniej większość terenów w tym rejonie miasta znajdowała się w posiadaniu chrześcijańskich i sunnickich przedstawicieli libańskiej klasy średniej, ale obecnie te właśnie obszary nazywa się „Pasem Biedy”. 800 000 ludzi, głównie szyickich chłopów, jest stłoczonych na obszarze 28 kilometrów kwadratowych. Są to głównie uchodźcy z Libanu Południowego, którzy opuścili swoją ziemię na początku izraelskiej inwazji oraz w czasie trwania okupacji tych regionów Libanu przez Izrael.

Nie ma żadnych map czy planów tej części Bejrutu. Na ulicach nie widać żadnych znaków drogowych. Mieszkańcy ulic w tym rejonie miasta sami nadają im nazwy. Niektóre nazwy zostały nadane ulicom, aby upamiętnić, oddać hołd takim męczennikom jak Salah. Budowane tu budynki nie mają nic wspólnego nawet z ogólnymi zasadami myśli architektonicznej, że nie wspomnę tu o planowaniu przestrzennym czy czymś podobnym. Do nie ukończonych budynków dobudowywane są kolejne piętra, aby pomieścić kolejne fale uchodźców napływających [...]

[fragment]