Dzieje tortur od starożytności do dziś Michael Kerrigan przeł. z ang. Maja Kittel [2013]

Wprowadzenie

W 2004 roku publikacja serii zdjęć z Abu Ghraib pod Bagdadem wywołała szok wśród rzeszy telewidzów i czytelników prasy na całym świecie. Irackie więzienie okryło się złą sławą za czasów Saddama Husajna jako miejsce tortur i wszelkiego rodzaju nadużyć. Teraz jednak oprawcami zostali Amerykanie. Na jednym ze zdjęć stoi kobieta w mundurze, nonszalancko trzymając w dłoni smycz przywiązaną do szyi nagiego mężczyzny leżącego u jej stóp, obezwładnionego przez strach lub fizyczne obrażenia. Kolejni więźniowie, odarci z ubrań i godności, o członkach wykrzywionych bólem, leżą jedni na drugich, tworząc drżące piramidy nagich ciał. Jakiś mężczyzna skulił się w rogu, próbując uniknąć kłów owczarka alzackiego – właściciel psa przytrzymuje go w minimalnej odległości od więźnia. Jednak najbardziej wstrząsające było zdjęcie stojącego na pudle zakapturzonego mężczyzny z wyciągniętymi ramionami, z kablami podłączonymi do palców i penisa.

U wielu komentatorów groza wywołana tymi obrazami powoli ustąpiła miejsca spokojniejszemu, choć bardziej przygnębiającemu poczuciu moralnej bezsilności. W kolejnych tygodniach i miesiącach stało się jasne, że mimo podejmowanych przez rząd USA pewnych działań, zmierzających do ukarania sprawców i ich bezpośrednich przełożonych, żądania oficjalnych sankcji są bezceremonialnie ignorowane. Tymczasem ważni politycy i wojskowi wyrażali swoje zniecierpliwienie humanitarnymi postulatami, które postrzegali jako przeszkody w prowadzeniu „wojny z terroryzmem”. Podczas gdy prezydent George W. Bush mówił wymijająco o „alternatywnych procedurach”, jego zastępca Dick Cheney publicznie rozważał możliwość akceptacji „podtapiania”.

W ciągu ostatnich paru lat opinia publiczna przyzwyczaiła się już do tezy, że ataki z 11 września „zmieniły wszystko”.

[fragment]