Paryski spleen Poematy prozą ​​Baudelaire Charles [1992]

Do Arsena Houssaye

Drogi przyjacielu, posyłam panu dziełko, o którym nie należałoby niesprawiedliwie mówić, że nie ma ani głowy, ani ogona, skoro, na odwrót, wszystko w nim jest zarazem głową i ogonem, na przemian i w stosunku wzajemnym. Proszę, niech pan zwróci uwagę, jak niezwykle dogodny jest ten układ dla wszystkich, dla pana, dla mnie, dla czytelnika. Możemy w dowolnym miejscu przerwać, ja — moje mrzonki, pan — czytanie rękopisu, czytelnik — lekturę; nie zawieszam bowiem jego narowistej woli na niekończącej się nici zbędnej intrygi. Niech pan usunie jeden człon tej fantazji, a dwa inne złączą się bez trudu; niech pan potnie całość na fragmenty, a zobaczy pan, że każdy może istnieć oddzielnie. W nadziei, że niektóre z członów będą dość żywe, żeby spodobać się panu i pana zabawić, śmiem dedykować panu całego węża.

Chcę uczynić panu małe wyznanie. Przeglądając po raz dwudziesty co najmniej sławnego Gaspard de la Nuit Aloysiusa Bertrand (czy książka, którą zna pan, ja i kilku naszych przyjaciół, nie ma wszelkich praw do tytułu sławnej?), przyszło mi na myśl, by spróbować czegoś w tym rodzaju i do opisu życia współczesnego, czy raczej do pewnej formy życia współczesnego i bardziej abstrakcyjnego, zastosować sposób, jakim posłużył się Bertrand ukazując życie dawne, tak osobliwie malownicze.

[fragment]