Moje wędrówki po obczyźnie Paryż t. I-II Frankowski Karol [1973]

OPIS BIBLIOGRAFICZNY W ZAKŁADCE SZCZEGÓŁY.

Gdy w r. 1846 ukazał się w Warszawie, w drukarni S. Orgelbranda, tom zatytułowany Moje wędrówki po obczyźnie. Paryż, przez Kajetana Niepowie, obszerną recenzję tej książki zamieściła w redagowanym przez siebie „Pielgrzymie” Eleonora z Gagatkiewiczów Ziemięcka, eks-heglistka, która, po wyparciu się ok. r. 1840 tej filozofii, w miesięczniku swoim zaczęła propagować zasady „filozofii katolickiej”. Pisała tam: „Przedstawienie to dzielne i malownicze, czujesz, że autor wybolał, wycierpiał to przykre wrażenie, że nie przybył tam z chęcią ganienia, że go zmuszono do indygacji, i stąd ta rzucna i pełna żalu ironia, stąd ta mizantropiczna smętność wywołana w duszy pełnej współczucia i pragnącej szanować, kochać i uwielbiać. [...] Wśród tej namiętnej, gwałtownej obrazowości autor nigdy nie opuszcza sposobności porównywania, pisarz nie przestaje być nigdy ziomkiem, obywatelem...” itd.¹

Ukrywający się pod pseudonimem Kajetana Niepowie autor, Karol Frankowski, był postacią w Warszawie szanowaną; od roku 1841 dyrektor — pierwszy zresztą — świeżo otwartego Gimnazjum Realnego, w r. 1843 został również dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych. Jako spensjonowany pułkownik wojsk cesarsko-rosyjskich był kawalerem orderów: Św. Anny drugiej klasy z koroną i klasy czwartej, Św.[...]