Goebbels o Polsce i sojuszniczym ZSRR Guz Eugeniusz [Brunatna Seria / 1999]

Joseph Goebbels, minister oświecenia publicznego i propagandy Trzeciej Rzeszy, okazał się mistrzem w najgorszym, lecz i w najlepszym tego słowa znaczeniu. Na przekór obiegowej opinii, doskonale grał na obu instrumentach – prawdy i kłamstwa. Niełatwo było się zorientować, że dominuje to ostatnie. Urlich Hoever stwierdza w swej książce: „Bezsensowne jest dywagowanie, co w Goebbelsie było złego, bo cały był jednym wielkim złem”. Upamiętnił się jakby trzema wcieleniami swego propagandowego „ja”. Pierwsze, najbardziej zakłamane, chociaż nierzadko mistrzowsko wyrafinowane, ujawnia propaganda w prasie, eterze, kronikach filmowych, a także niezliczone broszurowe, książkowe, plakatowe publikacje. Rezonans tych działań był na owe czasy przeogromny, jeśli zważyć, że sam tylko nakład tygodnika „Das Reich” – ideologicznej, intelektualnej wykładni partyjnej, wiosną 1941 r. wzrósł z 400 tys. egzemplarzy do miliona. A przecież była to tylko cząsteczka tego, co z woli ministra Goebbelsa kształtowało świadomość społeczeństwa i dezorientowało świat.

Drugie odbicie propagandowe wyziera z poufnych instrukcji, przekazywanych przez ministra lub jego zastępców na stałych, przeważnie codziennych konferencjach prasowych z udziałem wąskiego, starannie wyselekcjonowanego grona dziennikarzy. W roku 1933 będące dopiero „na rozruchu” ministerstwo Goebbelsa przekazało redakcjom 438 stron dyrektyw prasowych. Już w roku 1936 wytyczne owe zajęły 1658 stron. 

[fragment]