Buddenbrookowie Dzieje upadku rodziny t. I-II Mann Tomasz [1988]

Powieść Thomasa Manna, opublikowana po raz pierwszy w 1901 roku. W utworze opisany jest upadek zamożnej rodziny kupieckiej z Lubeki. Powieść stanowi obraz niemieckiego mieszczaństwa XIX wieku. Thomas Mann otrzymał za tę książkę w 1929 roku Literacką Nagrodę Nobla.

Rozdział pierwszy

Jak to jest... Jakże to jest...

– Tam do diabła, otóż c’est la question, ma très chère demoiselle!

Konsulowa Buddenbrook, siedząca obok swej teściowej na biało lakierowanej, pokrytej jasnożółtym obiciem sofie, ozdobionej złoconą głową lwa, spojrzała na męża zagłębionego obok w fotelu i przyszła z pomocą córeczce, którą przy oknie dziadek trzymał na kolanach:

– Toniu! – rzekła – wierzę, że Bóg...

I mała Antonina, ośmioletnia i drobna dziewczynka, ubrana w sukienkę z leciutkiego, mieniącego się jedwabiu, odwróciwszy nieco swą śliczną, jasną główkę od twarzy dziadka, zastanawiała się z wysiłkiem, rozglądając się po pokoju szarobłękitnymi, nic nie widzącymi oczyma, po czym powtórzyła raz jeszcze:

– Jakże to jest – wymówiła wolno; – Wierzę, że Bóg – i z rozjaśnioną twarzą dorzuciła szybko: – stworzył mnie wespół z wszelkim stworzeniem. – Teraz odnalazła już nagle właściwy wątek i promieniejąc ze szczęścia wyrecytowała bez zająknienia cały artykuł, dosłownie, według katechizmu, który ostatnio, anno 1835, przejrzany i poprawiony ukazał się za zezwoleniem wysokiego, przemądrego Senatu.

„Kiedy już raz ruszy się z miejsca – myślała – to jest zupełnie tak, jak kiedy zimą zjeżdża z braćmi na saneczkach z Góry Jerozolimskiej; nie można o niczym myśleć ani też się zatrzymać, choćby się nawet chciało.”

– Do tego odzież i obuwie – ciągnęła – jadło i napój, dom i dwór, kobietę i dziecko, ziemię i bydło... – Na te słowa stary monsieur Jan Buddenbrook wybuchnął głośnym śmiechem, na który od dawna już mu się zbierało. Śmiał się z uciechy, że może pożartować sobie z katechizmu, i prawdopodobnie tylko w tym celu urządził ten mały egzamin. Dowiadywał się o ziemię i bydło małej Toni, zapytywał, ile bierze za worek pszenicy, i wyraził gotowość robienia z nią interesów. Okrągła, rumiana, dobroduszna jego twarz, której na próżno [...]

[fragment]