Serenissima światło Wenecji Dzieła mistrzów weneckich XIV-XVIII wieku ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie w świetle nowych badań technologicznych, historycznych i prac konserwatorskich [oprac. i red. kat. Grażyna Bastek et al.] (1999)

OPIS BIBLIOGRAFICZNY W ZAKŁADCE SZCZEGÓŁY.

Wystawa kontynuuje tradycję prezentowania publiczności Muzeum dawnej sztuki włoskiej – począwszy od wystawy Malarstwo włoskie XVII–XVIII wieku w zbiorach polskich (1956), poprzez Portret wenecki (1956), Sztukę czasów Michała Anioła (1962), Malarstwo weneckie XV–XVIII wieków (1968), po Caravaggia i caravaggionistów (1996) i Tiepola i tiepoleschi (1997). Została jednak pomyślana inaczej niż wystawy dotychczasowe. Zmierzyliśmy się w niej z wyzwaniem ambitnym, by – jak przed nami kilka najwybitniejszych muzeów na świecie (m.in. paryski Luwr, londyńska i waszyngtońska National Gallery, berlińska Gemäldegalerie, amsterdamskie Rijksmuseum) – przekazać widzom jak najpełniejszą sumę wiedzy o obrazach, pochodzącą z wielu dyscyplin naukowych. Jest to zatem przedsięwzięcie interdyscyplinarne. Pracowali nad nim humaniści i historycy, konserwatorzy, fizycy i chemicy z najlepszych ośrodków naukowych w Polsce. Pomocą służyli nam też wybitni uczeni zagraniczni, głównie z Włoch.

Wystawa zamyka szeroko zakrojony program badawczy nad dawnymi obrazami weneckimi, w poważnym stopniu wsparty funduszem z projektu celowego Komitetu Badań Naukowych. Wsparcie to umożliwiło wykonanie możliwie pełnych badań podstawowych i interpretacyjnych i stworzenie modelu opracowywania dzieł dawnej sztuki, świadectw historii ludzkich umiejętności technicznych i artystycznych. Dzięki ścisłemu współdziałaniu polskich ośrodków naukowych, zajmujących się pozornie tak odległymi od siebie dyscyplinami, jak choćby historia sztuki i fizyka jądrowa, mogliśmy przeprowadzić badania do studiów nad sztuką dotychczas w Polsce na tak szeroką skalę nie stosowane, a czasem nawet rzadkie w świecie, jak autoradiografia neutronowa.