Żubry generała Andersa Katowice - pamięci września 1939 roku wspomnienia z lat wojny 1939-1945 Jan Kazimierz Bogucki [2000]

Od autora

W każdą rocznicę wybuchu II wojny światowej spoglądamy za siebie wstecz i z niepokojem stwierdzamy jak mało nas żołnierzy biorących udział w tej wojnie pozostało przy życiu. W tak już szczupłym gronie staramy się dokonać przeglądu minionego okresu tułaczki, przeżyć wojennych i wspomnienia te przekazać następnym pokoleniom by pamięć o nich nigdy nie zaginęła.

Motywem, który mnie skłonił do napisania wspomnień był fakt, przebywania w latach 1939-1945 na terenach Związku Radzieckiego, Środkowego i Bliskiego Wschodu oraz w Italii, gdzie brałem udział w całej kampanii włoskiej, skąd bezpośrednio po zakończeniu działań wojennych powróciłem do kraju. Na tematy te, dość dużo ukazało się publikacji przeważnie w postaci opowiadań czy pamiętników, które jednak w ogromnej większości podają dzieje 3 Dywizji Karpackiej, natomiast bardzo mało jest wzmianek o 5 Dywizji Kresowej, o 5 Wileńskiej Brygadzie Piechoty czy też 14 Batalionie Piechoty zwanym "Żbikami", które przecież były trzonem i korzeniami 2 Korpusu wywodzącego się z nowotworzonej Armii Polskiej w ZSRR. Stąd też zrodziła się chęć opisania dziejów własnej jednostki, wierne przedstawienie obrazu życia jej żołnierzy w surowych warunkach zimowych, w skwarnej pustyni i przygotowań do trudnych działań bojowych na froncie włoskim. W tym wypadku nieodzownym uzupełnieniem tego tematu powinny stać się wspomnienia uczestników będących naocznymi świadkami tych dziejowych wydarzeń, które mogą przyczynić się do pełniejszego naświetlenia podstawowej prawdy: że walcząc na obcej ziemi, walczyliśmy o Polskę o prawo do życia bez strachu i nędzy.

Wspomnienia z tamtych dni, długie lata nosiłem w sobie. Nieraz też opowiadałem o nich w prostej formie swoim kolegom, znajomym. Podobał im się ten styl opowiadania. Nalegali oni na mnie bym te przeżycia opisał. Za ich namową to czynię. Jednakże jak dobrze szło z opowiadaniem, tak gorzej przedstawiała się sprawa z pisaniem zważywszy, że nie jestem zawodowym pisarzem. Postanowiłem to jednak uczynić metodą sprawozdawczą, posługując się suchym zapisem faktów, nie komentując w zasadzie żadnych wydarzeń.

W opowiadaniach tych czy raczej wspomnieniach chciałbym ukazać życie, proste życie tysięcy bezimiennych żołnierzy, moich kolegów, znajomych i tych wszystkich pozostałych nieznanych bohaterów, którzy na obcej ziemi tułali się długo, cierpieli, walczyli i ginęli o wolność Polski-swojej ukochanej ojczyzny. To im poświęcam tę książkę...

[fragment]