Zona 22 Tig Hague z angielskiego przełożył Tomasz Łuczak [2009]

Moskwa

Czwartek, 17 lipca 2003 roku

Obudziły mnie wstrząs i odgłosy podwozia na nierównej płycie moskiewskiego lotniska Szeremietiewo II. Przez okno spojrzałem na szare, deszczowe chmury spowijające niebo nad rosyjską stolicą. Było kilka minut po szóstej czasu miejscowego, trzy godziny później niż w Wielkiej Brytanii, a moje zbolałe ciało mówiło, że jest trzecia rano i nie pora jeszcze, by zaczynać dzień. Zadek mi zdrętwiał i byłem otępiały z niewyspania po nocnych godzinach spędzonych na niewygodnym fotelu maszyny Aerofłotu. Miałem suche i spękane wargi, moja butelka z wodą była pusta, a przede mną jeszcze oczekiwanie na kontrolę celną. Płaciłem swoją cenę za wieczór kawalerski i weselne przyjęcie podczas weekendu. Ta podróż w interesach była naprawdę niepotrzebna. Ale Garban Icap* nie byłby sobą – „największym światowym brokerem derywatywów finansowych” – gdyby z powodu kaca swojego młodszego brokera odwołał trzydniowe spotkanie z najważniejszymi klientami.

Na wpół śpiąc, uporządkowałem notatki, zatrzasnąłem teczkę i zagłębiłem się w fotelu, podczas gdy samolot wolno kołował do rękawa. Wyjrzałem przez okno, myśląc o tym, jak wczoraj rano w domu moich rodziców Lucy wróciła do mnie do łóżka, jak wtuliłem się w jej gorącą szyję, gdy zdrzemnęła się z twarzą okrytą czupryną brązowych, falujących włosów. „Kochanie, jak ja wytrzymam cztery dni bez ciebie?”. Tak wtedy powiedziała, a ja uśmiechnąłem się na to wspomnienie.

Zwykle dotarcie na początek kolejki oczekujących na odprawę paszportową i wizową na Szeremietiewie II trwało godzinę lub dwie, zawsze też była to przepychanka, w której ludzie zaczynali tracić cierpliwość.

[fragment]