Złota liczba rytuały i rytmy pitagorejskie w rozwoju cywilizacji zachodniej Matila C. Ghyka [2014]

Drogi Panie!

Pański tekst towarzyszył mi we wszystkich moich krótkich wypadach poza Paryż. Poświęciłem mu, ile mogłem, z tej resztki intelektualnych sił, jaka pozostała mi po trudnym i pracowitym roku; obiecuję sobie usilnie, że będę miał z niego jeszcze więcej przyjemności, gdy tylko dogłębniej przemyślę jego bogatą i cenną treść.

Tej książki brakowało. Teraz jest. Zawiera ona wszystko, co w estetyce da się precyzyjnie określić. Zdumiewa mnie rozległość pańskiej erudycji. Podziwiam zwłaszcza wyraźny, osobisty sposób obrobienia materiału tak obszernego i złożonego. Odwieczne pragnienie włączenia morfologii fizycznej i biologicznej w obręb nauki o formach stworzonych przez wrażliwość i trud człowieka; potrzeba porównania i zestawienia struktur i budowli naturalnych z konstrukcjami artysty; matematyka pojawiająca się bądź przebłyskująca w arbitralnych z pozoru aksjomatach i formułach funkcjonujących w sztuce – oto pański temat, którego z takim powodzeniem zbadał pan zakres, uporządkował elementy, sformułował problematykę.

A już wręcz poematem jest analiza Φ!

Opiewa pan to cudowne i proteuszowe wyrażenie, tę wielkość, której wszędobylskie i tak częste występowanie każe myśleć o jakiejś ważnej „niezmiennej” w naszym systemie zmysłowym; wystawia pan ją z rozkosznym wręcz dla mnie zapałem i wyrafinowaniem. Albowiem twierdzę – i jest to jedna z tez mojej osobistej estetyki – że w porządku umysłu kryją się moce namiętności i „uczucia” równie potężne (choć rzadsze), jak w porządku „serca”... [...]

[fragment]