Żelazne trumny Herbert A. Werner tłumaczył Marek Krzyształowicz [Seria z Kotwiczką / 2008]

Z niekłamaną satysfakcją ale i smutkiem oddaję do rąk Twoich, drogi Czytelniku tę książkę. W życiu wydawcy przychodzi bowiem taki moment, w którym wie on, że z danej tematyki już nic lepszego nie wyda. Mówię to ze świadomością, że pokolenie „U-Boociarzy” z drugiej wojny światowej powoli, ale niestety nieustannie odchodzi na „wieczną wachtę”. Szansa na to, że ktoś z nich u schyłku życia opublikuje jakieś rewelacyjne wspomnienia jest raczej znikoma.

„Żelazne Trumny” okazały się na Zachodzie bestsellerem na miarę „Okrętu” Lothara-Güntera Buchheima. Werner obala jednak w swoich wspomnieniach mit prezentowany w tej książce, a powielany później w znakomitym zresztą filmie „Das Boot” – mit o zdemoralizowanych załogach i upadającej w miarę upływu wojny dyscyplinie na pokładach okrętów.

Zresztą o tym, że Buchheim rozminął się z prawdą świadczy wydana w Niemczech książka, napisana przez dowódców U-Bootów, zatytułowana „Nie. Takiej wojny nie było”, zarzucająca autorowi „Okrętu” świadome fałszowanie historii. Po ukazaniu się w 1969 roku wspomnień Wernera nikt z żyjących członków załóg U-Bootów nie zaprotestował. Wręcz przeciwnie. Dla nich to właśnie Werner wyraził w końcu to, co sami czuli, przemówił w ich imieniu. Autor „Żelaznych Trumien” wbrew wszystkiemu, wbrew oczywistym faktom wierzył do końca wraz z innymi marynarzami w cud, w Wunderwaffe, w postaci nowych typów U-Bootów, które zmienią jeszcze bieg wojny. Mieli już tę nową broń na wyciągnięcie ręki, dotykali te cudowne cacka, które wyprzedziły swoją epokę o całe dziesięciolecie. Gdy więc do Wernera dociera ostatnie skierowane do załóg U-Bootów wystąpienie Dönitza, po jego policzkach płyną łzy. Nie może pogodzić się z klęską. Z kart książki krzyczy jego rozpacz, rozpacz związana ze świadomością, że cztery lata życia na krawędzi śmierci poszły na marne, rozpacz, że życie złożone w ofierze przez tak wielu jego kolegów nie wystarczyło do zwycięstwa.

[fragment]