Wojownicy Pana zakony rycerskie chrześcijaństwa Michael Walsh przekł. Tadeusz Karłowicz [2005]

Jest to książka o mnichach, którzy byli również rycerzami. Nie stali się nimi jednak przez przypadek. Nie znaleźli się w wirze bitwy wtedy, gdy napadnięto ich klasztor. Nie byli to też rycerze, którzy – co w średniowieczu nie stanowiło rzadkości – rozczarowani życiem wojownika, ciągłymi rzeziami i grabieżami, zamienili zbroję na habit i życie w murach opactwa, ograniczone trzema ślubami: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Mnisi, o których tutaj mowa, templariusze, joannici, krzyżacy i inni, sami dokonali wyboru życia klasztornego, do którego należał – w ramach ich chrześcijańskiego powołania – obowiązek brania udziału w wojnie i, jeżeli zachodziła taka potrzeba, zabijania wrogów.

W początkach średniowiecza najbardziej oczywistą formą życia poświęconego religii, zarówno na łacińskim Zachodzie, jak i na greckim Wschodzie, było życie klasztorne: grupy mężczyzn żyły razem, podlegając tym samym przepisom, czyli tak zwanej regule. Jednak pierwszą formą życia religijnego, wykształconą pod koniec III wieku, było życie pustelnicze: mężczyźni i kobiety opuszczali swoje domy, zrywali wszystkie więzi społeczne i udawali się na pustynię egipską, by tam przebywać sam na sam z Bogiem. Pytanie, dlaczego ten sposób życia pojawił się właśnie wtedy, jest wciąż otwarte.

[fragment]