Wielka ucieczka Jürgen Thorwald przeł. Albin Bandurski i Janina Sczaniecka posł. Jan Rydel [2009]

ZIEGENBERG

Szef Sztabu Generalnego Wojsk Lądowych znajdował się w nocy z 8 na 9 stycznia 1945 roku w drodze z Zossen, miejscowości leżącej na południe od Berlina, a jechał do Giessen. Właśnie doniesiono o zbliżaniu się silnych angielskich jednostek bojowych do okręgu Ruhry i w kierunku Niemiec środkowych. Od momentu wyjazdu pociąg kilkakrotnie musiał jechać okrężną drogą, lecz od dłuższego czasu nie było to już niczym niezwykłym.

Generał-pułkownik Guderian położył się. Chorował na serce, niestety jego stan z racji sprawowanej funkcji nie miał szans na poprawę. Ponieważ jechał na ponowną rozmowę z Hitlerem, od której w dużym stopniu zależał los niemieckiego frontu wschodniego, chciał możliwie jak najdłużej odpoczywać, by oszczędzić siły.

Mimo to nie zaznał spokoju. Jak złowrogi duch dręczyła go świadomość, że armia sowiecka podejmie w dniu 12 stycznia wielką ofensywę przeciwko wschodniemu frontowi niemieckiemu, która z okręgu Tyłży ruszy na Warszawę, a stamtąd, wzdłuż Wisły, pójdzie ku południowi.

Co do rozmiarów tej ofensywy Sztab Generalny nie żywił żadnych złudzeń. Generał Gehlen, szef oddziału wywiadowczego „Obce Wojska na Wschodzie”, który zbierał i zestawiał wiadomości o wschodnim przeciwniku, był człowiekiem zrównoważonym i sumiennym. Guderian nie miał powodu, by wątpić w wiarygodność wyników pracy swego współpracownika. Jego zestawienia tym bardziej napawały lękiem, że obecnie już tylko resztki terenu zdobytego w latach 1941–1942 dzieliły Niemcy od armii sowieckiej. Oddziały rosyjskie znajdowały się już w Prusach Wschodnich, zatem na ziemi niemieckiej, a to, co spotkało zaskoczoną niemiecką ludność cywilną na jesieni 1944 roku w Nemmersdorf koło Gołdapi pod postacią mordów, gwałtów i deportacji, zmuszało do patrzenia w przyszłość z wielką troską.

Generał-pułkownik niespokojnie przewrócił się na bok. Słabe nocne światło padało na jego masywną głowę. Guderian nie odpowiadał powszechnym wyobrażeniom o szefie sztabu generalnego. Ten człowiek frontu i dowódca czołgów nie był typowym „mózgiem sztabowym” i nie lubił pracy przy biurku.

To, że właśnie on, który w gruncie rzeczy stworzył niemiecką broń pancerną i aż do 1941 roku dowodził armią pancerną, został po zamachu na Hitlera w dniu 20 lipca 1944 roku szefem Sztabu Generalnego [...]

[fragment]