Wędrówki kresowe gawędy o miejscach, ludziach i zdarzeniach Katarzyna Węglicka [AUTOGRAF / 2006]

Znajomi często zadają mi pytanie, dlaczego jeżdżę na wschodnie rubieże Rzeczypospolitej? Co jest tam ciekawego? Co mnie tam ciągnie? Dla nich, podobnie jak dla przeciętnego młodego Polaka, tereny leżące na wschód od naszych wschodnich granic pozostają nadal nieodkryte. Przede wszystkim interesują mnie tamtejsi ludzie, ale także dziedzictwo kulturowe, którego jesteśmy spadkobiercami, oraz historia, jaką naznaczone są te kresowe ziemie. Mają one w sobie coś szczególnego, fascynującego, jakiś magnes, który przyciąga ze wzmożoną siłą. Kto raz zapędził się w matecznik królewskiej Puszczy Nalibockiej, puszczy Wojskiego, odpoczywał na stromym brzegu najpiękniejszego jeziora przedwojennej Rzeczypospolitej, nad Naroczą, wędrował skrajem Dzikich Pól, wdychał zapach burzanów i rojstów, ten musi wracać na Kresy.

Może trochę czaru pozostawiły niezapomniane lektury Sienkiewicza, z ukochaną Trylogią, Rodziewiczówny, Orzeszkowej, Piaseckiego, Słowackiego, Schulza i tylu innych? Zachęciły do wędrówek w poszukiwaniu prawdziwych i fikcyjnych bohaterów, opisywanych miejsc i zdarzeń, pięknych krajobrazów. Pobudziły wyobraźnię, by wydobyć z zapomnienia nieistniejący już świat, który nie przetrwał kataklizmów powstań narodowych, rewolucji i wojen.

[fragment]