Stanisław Bareja król krzywego zwierciadła Maciej Replewicz [2009]

STASZKA BAREJĘ POZNAŁEM W Pałacu Zamojskich w Kozłówce, gdzie kręcił ostatnie ujęcia do filmu Poszukiwany, poszukiwana. To był rok 1972. Przyjechałem do Kozłówki do Jurka Dobrowolskiego, któremu tego dnia bardzo się śpieszyło do Warszawy.

— Barejo! — powiedział Dobrowolski. — Pozwól, że ci przedstawię pana Stanisława Tyma, który przyjechał po mnie swoim rumuńskim samochodem osobistym Dacia 1300. Znów trzeba będzie kupić benzynę w drodze do Warszawy, dlatego chciałem cię zapytać, czy nie byłoby wskazane, aby tu obecny pan Tym wziął udział w jednym ujęciu twojego filmu, choćby nawet w trzecim planie, bo wtedy dostanie dniówkę. Chyba ci więcej nie muszę tłumaczyć?

Stanisław Bareja spojrzał na mnie i skrzywił się niemiłosiernie, co zawsze znaczyło — jak się potem dowiedziałem — że się nad czymś zastanawia.

— Nad czym się zastanawiasz, Barejo? — spytał Dobrowolski.

— Zostało mi już tylko jedno, ostatnie, ujęcie — odpowiedział Bareja i dodał: — A jest to zbliżenie twojej, Jurku, ręki przystawiającej pieczątkę. Jak ja umieszczę pana Tyma w trzecim planie na zbliżeniu twojej ręki?

Jurek popatrzył na Stanisława Bareję z lekkim rozczuleniem i powiedział:

— Barejo, pan Tym specjalizuje się od lat w rolach, w których swoją dłonią stawia pieczątki. Zagra on swoją ręką moją rękę lepiej niż ja sam bym ją zagrał, rozumiesz? I będzie to z ogromnym pożytkiem dla dalszego rozwoju naszej polskiej socjalistycznej kinematografii.

[fragment]