Samotni razem dlaczego oczekujemy więcej od zdobyczy techniki, a mniej od siebie nawzajem Sherry Turkle przekł. Małgorzata Cierpisz [2013]

Kiedy trzydzieści lat temu rozpoczęłam badania nad kulturą cyfrową w MIT, świat był jeszcze na swój sposób niewinny. Dzieci grały w kółko i krzyżyk na swoich cyfrowych zabawkach, pociski w grach komputerowych leciały w kierunku asteroidów, a programy „myślące” nie ustępowały pola w starciu z wytrawnymi szachistami. Pierwsze komputery „domowe” kupowali tak zwani pasjonaci. Ludzie, którzy je budowali lub kupowali, eksperymentowali z oprogramowaniem i często w trakcie zabawy wymyślali proste gry. Nie bardzo sobie wyobrażaliśmy, do czego jeszcze komputer mógłby się przydać. W ciągle jeszcze młodej dziedzinie sztucznej inteligencji atmosfera fermentu intelektualnego otaczała programy, które potrafiły rozpoznawać proste kształty i manipulować ich złożeniami. Naukowcy debatowali nad tym, czy cały spryt maszyn przyszłości będzie musiał być najpierw w nich zaprogramowany, czy też ich inteligencja może być pochodną prostych instrukcji wpisanych w sprzęt – na podobieństwo współczesnych koncepcji w neurobiologii, w których uważa się, że inteligencja i refleksyjna samoświadomość są funkcją stosunkowo prostych struktur i czynności mózgu ludzkiego.

Znalazłam się wśród nich i – jak każdy antropolog – byłam niczym cudzoziemiec w obcej krainie. Wcześniej spędziłam kilka lat w Paryżu, badając, jak idee psychoanalityczne przenikały do życia codziennego Francuzów. Interesowało mnie to, jak ludzie podchwytywali język będący wyrazem owego nowego sposobu myślenia o jaźni [...]