Rody szlacheckie Imperium Rosyjskiego pochodzące z Polski t. I-II, A-K, L-Ż Jan Ciechanowicz [2006]

OPIS BIBLIOGRAFICZNY W ZAKŁADCE SZCZEGÓŁY.

Etnos rosyjski pod względem rasowo-antropologicznym i językowym należy do rodziny narodów indoeuropejskich (aryjskich, indoirańskich), która wniosła ogromny wkład do rozwoju kultury ogólnoludzkiej, stworzyła i ukształtowała nowoczesną „europejską” cywilizację globalną. Praspołeczność aryjska (indoeuropejska) ukształtowała się na przełomie V-IV tysiącleci p.n.e. na terenie Azji Przedniej.

W IV tysiącleciu przemieściła się na ziemie Północnego Nadczarnomorza i stąd ekspandowała we wszystkich kierunkach: na wschód aż do Północnych Chin i granic Korei (Tocharowie), na południe - do Indii; na zachód - do Europy Środkowej i Zachodniej; na północ - aż do Skandynawii. Wspólnota aryjska w ciągu tysięcy lat rozwoju dynamicznie się różniczkowała, wytwarzając szereg wielkich narodów, kultur i cywilizacji: od sumerskiej, babilońskiej, asyryjskiej, hetyckiej, bramińskiej, ormiańskiej, medyjskiej, egejskiej, etruskiej - przez starogrecką, rzymską, syryjską, perską - aż do germańskich, słowiańskich, celtyckich, romańskich, bałtyckich i in. W ciągu ponad sześciu tysięcy lat wspólnota indoeuropejska (indoirańska, aryjska) wytwarzała setki starożytnych państw, nieraz potężnych i ogromnych, znanych obecnie niekiedy tylko z nazwy, ponieważ rozkwitały one, słabły i upadały pod wpływem najrozmaitszych czynników przyrodniczych i socjalnych (hybrydyzacja międzyrasowa stanowiła jeden z najszkodliwszych czynników destrukcyjnych, powodujących zachwianie i rozstrój mechanizmów immunologicznych, a tym samym osłabianie odporności na groźne schorzenia). Wspólnota słowiańska wyodrębniła się prawdopodobnie z socjum ogólnoaryjskiego gdzieś na początku I tysiąclecia p.n.e., ulegając w ciągu następnych piętnastu stuleci wewnętrznej dyferencjacji na skutek rozsiedlenia się i interferencji międzyetnicznej z drobniejszymi etnosami tubylczymi, aż zaczęła około 500 roku ery chrześcijańskiej tworzyć własne trwałe związki plemienne i państwowe, z których powoli wykiełkowały zdrowe i silne organizmy polityczno-wojskowe: Morawa, Polska, Serbia, Bułgaria, Litwa i księstwa ruskie, w których już w X-XI wieku wykształciła się imponująca literatura.

Emil Cioran w Historii i utopii powiada o Rosji: „Im dłużej się nad nią zastanawiam, tym bardziej wydaje mi się, że powstała w ciągu wieków nie tak, jak powstaje naród, lecz wszechświat, gdyż najważniejsze chwile w jej dziejach należą nie tyle do historii, co do ponurej, zastraszającej kosmogonii. Ci carowie o wyglądzie ułomnych bóstw, olbrzymi pociągani przez świętość i zbrodnię, zgięci w modlitwie i w trwodze, byli - podobnie jak świeżej daty tyrani, którzy ich zastąpili, despoci podtrzymujący w naszych czasach pierwotne soki i zepsucie i zwyciężający nas wszystkimi swymi niewyczerpanymi zasobami chaosu - bliżsi geologicznej żywotności niż ludzkiej anemii. W majestacie korony czy bez niej, chcieli, chcą przeskoczyć cywilizację, połknąć ją, gdy zajdzie potrzeba; działanie to jest zapisane w ich naturze, gdyż cierpią od niepamiętnych czasów na tę samą obsesję: ogarnąć swą władzą nasze sny i nasze rewolty, stworzyć imperium równie rozległe jak nasze rozczarowania i przerażenia. Takiego narodu, i w myślach i w czynach w sam raz odpowiedniego do istnienia na obrzeżach globu, nie ocenia się według uznanych norm ani nie opisuje” [...]