Retromania jak popkultura żywi się własną przeszłością Simon Reynolds przełożył Filip Łobodziński [2018]

WSTĘP

Dekada „Re”

Żyjemy w epoce pop, którą ogarnęło kuku na retro i szał na wspominki. Reanimacje zespołów, trasy reaktywacyjne, albumy-hołdy i wydawnictwa wielopłytowe, festiwale rocznicowe i koncertowe wykonania klasycznych płyt – każdy kolejny rok okazuje się jeszcze bardziej urodzajny w zaprzeszłe dźwięki.

Czy to możliwe, by największym zagrożeniem dla przyszłości muzyki była… jej przeszłość?

Może nie ma co wpadać w tak apokaliptyczny ton. Wedle przewidywanego przeze mnie scenariusza nastąpi nie tyle kataklizm, ile raczej stopniowy regres. I tak się właśnie kończy pop – nie HUKIEM, ale¹

¹ Parafraza końcowych wersów wiersza Thomasa Stearnsa Eliota Wydrążeni ludzie (The Hollow Men), w przekładzie Czesława Miłosza: „I tak się właśnie kończy świat / nie hukiem ale skomleniem” (w: T.S. Eliot, Poezje wybrane, PAX, Warszawa 1988) [wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza].

RETROLANDIA

Kwiecień 2000: Instytut Smithsona otwiera Memphis Rock’n’Soul Museum >>>>> Maj 2000: Premiera filmu dokumentalnego Juliena Temple’a Sex Pistols: Wściekłość i brud, pierwszego z realizowanej całą dekadę trylogii dokumentów o punk rocku autorstwa twórcy The Great Rock’n’Roll Swindle >>>>> Czerwiec 2000: Otwarcie The Experience Music Project, ogromnego muzeum rocka i popu, sfinansowanego przez potentata branży informatycznej Paula Allena >>>>> Lipiec 2001: Reanimatorzy rocka garażowego The White Stripes wydają swój przełomowy na rynku album White Blood Cells, przyjęty z aplauzem >>>>> Listopad 2001: Wielką Brytanię objeżdża nostalgiczna, prezentująca „Najlepszą muzykę lat osiemdziesiątych”, rewia Here and Now, podczas której 60 tysięcy ludzi w siedmiu halach oklaskuje zamierzchłe gwiazdy w rodzaju Paula Younga, Kim Wilde, Curiosity Killed the Cat, Heaven 17, Go West [...]

[fragment