Reminiscencje Baltazara o naturze materii Wszechświata Jan Parafianowicz [2019]

W pewnym okresie działalności naukowo-badawczej zostałem skazany na współpracę wyłącznie z moim przyjacielem Baltazarem Dogiem. Nawykły do pracy w większym zespole, czułem się nieswojo, postępowałem nieracjonalnie i chaotycznie próbując naraz rozwiązać kilka zagadnień natury filozoficznej, egzystencjalnej, naukowej i paru problemów technicznych. Przyjaciel, mając arystokratyczne usposobienie i pochodzenie, zgłębiał w tym czasie wyłącznie zasadę minimalnego działania. Początkowo nie mogłem nawiązać z nim nici porozumienia. Z trudem udało się przekonać go do spaceru, lub odbycia wycieczki krajoznawczej. Czasami udawaliśmy się nad jezioro wśród łąk wilanowskich, gdzie można było spotkać wielu spacerowiczów i podejrzeć ich sposób rozrywki. Ograniczał się on zwykle do urządzania gonitw, aportów i wydawania wesołych dźwięków. Mój przyjaciel zaś analizował lot ptaków, badał właściwości wody oraz biologiczny aspekt natury nawiązując bliższy kontakt z zającem, jeżem, żabą czy ślimakiem. Te systematyczne badania czasami przerywał gwałtownym wyskokiem z miejsca na wysokość mojej głowy pokonując tym samym siłę ciążenia. Acz nie udawało mu się wyskoczyć z przestrzeni trójwymiarowej, to jednak czynu tego dokonał na tle rozłożystego klonu, który też był wyniósł kilkusetkilogramowy ciężar materii swojej korony na wysokość kilku metrów.

Gdy ja przebywałem w przestrzeni wypaczonej rzeczywistością, on istniał w przestrzeni określonej współrzędnymi kartezjańskimi, geometrią euklidesową, miał doskonałe wyczucie właściwości tej przestrzeni, wedle sobie tylko znanych zasad zmieniał powierzchnię swego ciała przy zmianie temperatury otaczającej przestrzeni kuląc się w kłębek, gdy było zimno.

W jakież zdumienie wprawiał mnie mój przyjaciel swoim pojmowaniem natury i kierunku upływu czasu. Nie dysponując zegarem potrafił codziennie z dokładnością do pojedynczych minut w określonej chwili obudzić,

[fragment]