Przewodnik po niebie piekle i ich mieszkańcach Roman Zając [2014]

Pisanie przewodnika krajoznawczego po Zaświatach i ich mieszkańcach wydaje się być przedsięwzięciem ze wszech miar zuchwałym, dlatego winien jestem Czytelnikowi kilka słów wyjaśnienia.

Zaświaty i życie pozagrobowe zawsze były przedmiotem szczególnego zainteresowania człowieka. Ostatecznie, prędzej czy później każdy z nas będzie musiał się tam udać. W duchowej historii ludzkości motyw podróżowania po Zaświatach zajmuje bardzo istotne miejsce. Odnajdujemy go w praktykach szamańskich, greckich misteriach i mitologiach indoeuropejskich. O podróżach do Niebios wspominają księgi święte różnych religii. Sam św. Paweł wyznał: „Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty – czy w ciele – nie wiem, czy poza ciałem – też nie wiem, Bóg to wie – został porwany aż do trzeciego nieba. I wiem, że ten człowiek – czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, Bóg to wie – został porwany do raju i słyszał tajemne słowa, których się nie godzi człowiekowi powtarzać” (2 Kor 12,2–4). Paweł nie ujawnił tego, co widział i słyszał w trzecim Niebie. Inni nie byli tak dyskretni. W apokaliptyce judaistycznej oraz chrześcijańskiej są liczne utwory zawierające rzekome sprawozdania proroków, patriarchów czy apostołów, którzy doświadczyć mieli wniebowzięcia. Zwiedzali oni ponoć zarówno Niebo, jak i Piekło, zazwyczaj w towarzystwie anioła, który niczym zawodowy przewodnik wszystko im objaśniał. To z tych opowieści Dante Alighieri zaczerpnął niektóre pomysły, kreśląc fascynujący obraz Zaświatów w Boskiej Komedii. Utwór ten z kolei wywarł ogromny wpływ na kulturę europejską i w dużej mierze uwarunkował naszą wyobraźnię.

Nie można też nie wspomnieć o licznych wizjach mistyków. Pisma Hildegardy z Bingen, Brygidy Szwedzkiej, Marii z Agredy, Katarzyny ze Sieny, Teresy z Lisieux, Katarzyny Emmerich, Faustyny Kowalskiej i wielu innych dostarczyły nam przerażających opisów rzeczywistości Piekła oraz pełnych ekstazy opisów niewyobrażalnego szczęścia doświadczanego

[fragment]