Profesor Tutka Jerzy Szaniawski [Dedykacja Wojciecha Pszoniaka / 2019]
Opis
PROFESOR TUTKA WŚRÓD MELOMANÓW
Kilku miłośników muzyki rozmawiało o instrumentach. Zastanawiano się, który z powszechnie znanych instrumentów działa najsilniej, najbardziej bezpośrednio na słuchacza. Najwięcej głosów otrzymały skrzypce. «Skrzypce – powiedział ktoś – mogą mnie doprowadzić do ekstazy». Ktoś inny ujął się za wiolonczelą, jednakże w opinii górowały skrzypce. Gdy była mowa o fortepianie – owszem – przyznano mu wiele, i to, że skala duża, i wygrać można wszystko – ale właśnie tego oddziaływania, tego, co może doprowadzić niemal do ekstazy – tego fortepian dać nie może.
– A jednak... – odezwał się milczący do tej pory Profesor Tutka – a jednak... Opowiem państwu pewne moje przeżycie. Jechałem statkiem z Genui do Aleksandrii. Morze było spokojne, a na pokładzie zebrało się mnóstwo podróżnych. Między nimi był młodzieniec, jak mi sam mówił, na wpół Grek, na wpół Rumun, człowiek w zachowaniu się swoim trochę ekscentryczny, trochę, można powiedzieć, wariat, ale pianista wprost fenomenalny! Właśnie z nim rozmawiałem, gdy na pokładzie dał się zauważyć jakiś gorączkowy ruch załogi. Po chwili spokojne morze zaczęło jakby przybierać inny kolor i wezwano nas do opuszczenia pokładu, gdyż spodziewana jest – krótko mówiąc – burza. Wówczas ten na wpół Grek, na wpół Rumun, pianista wprost fenomenalny, spojrzał na mnie i powiedział:
– Chcę grać!
Zeszliśmy z nim do saloniku koncertowego i pianista zasiadł do potężnego fortepianu. Ledwie uderzył w klawisze, stało się coś nieoczekiwanego: dziób statku poszedł gwałtownie na dół, a przymocowany specjalnie do podłogi fortepian zerwał swoje więzy i odjechał na kółkach od pianisty. W ostatniej chwili chwyciłem pianistę, który z wyciągniętymi rękami pozostał na taborecie – powtarzam, w ostatniej chwili, gdyż dziób statku podniósł się nagle w górę, fortepian wracał. Oczywiście, że nie wróciłby grzecznie pod ręce pianisty, ale pędząc ku przeciwległej ścianie – zmiótłby po prostu człowieka.
Gdyby dziób statku wpadał tylko w dół lub podnosił się ku górze, fortepian jeździłby tam i z powrotem, po jednej linii – i można by obrać jakiś punkt strategiczny, aby nas nie rozpłaszczył na ścianie. Ale rozszalała burza zaczęła rzucać [...]
[fragment]
Szczegóły
| autor | Jerzy Szaniawski |
| tytuł | Profesor Tutka |
| miejsce wydania | Skrzeszew Kałuszyn |
| rok wydania | 2019 |
| wydawnictwo | Studio Metropolis |
| liczba stron | 158, [2] |
| rodzaj oprawy | broszurowa |
| format | 20 cm |
| dodatkowe informacje | Dedykacja Wojciecha Pszoniaka na stronie tytułowej. |
| stan | bdb. [niew. otarcia rogów opr. / ładny egz.]. |