Porcelain wspomnienia Moby przełożyła Helena Marzec [2019]

Wszystkie sklepy w centrum handlowym Dock w Stratford w stanie Connecticut były już zamknięte przed nocą, poza automatyczną pralnią Fresh-n-Kleen. Mama była w pralni, ubrana w niebieskie dżinsy i brązową zimową kurtkę, którą kupiła za pięć dolarów w sklepie Armii Zbawienia. Stała przy ladzie z połamanego linoleum, w blasku migających świetlówek; paliła Winstona i składała ubrania. Niektóre z nich były nasze, inne należały do naszych sąsiadów. Czasem płacili nam za pranie i składanie swoich ciuchów. Tamtej marcowej nocy witryny były ciemne; na parkingu stały tylko nasz srebrny chevrolet vega i jeszcze jeden samochód. Chłód był wilgotny i ciężki, a pryzmy śniegu w kątach parkingu poszarzały i topiły się w deszczu.

Co dwa tygodnie lądowałem w Docku i prałem razem z mamą. Pomagałem jej albo tylko siadałem na krześle z tworzywa i patrzyłem, jak wielkie suszarki wirują swoim prędkim, opacznym rytmem. Mama od ponad roku była bezrobotna, a jej ostatni związek zakończył się, gdy partner spróbował ją zadźgać. Czasami płakała nad praniem sąsiadów. Składała je wtedy jak szalona, z papierosem wetkniętym w usta i łzami kapiącymi na koszulki. Miałem dziesięć lat.

Pomagałem jej segregować pranie, a potem wychodziłem pospacerować po pustym parkingu. Przechadzałem się za centrum handlowym, mijając rampy i rdzewiejące kosze na śmieci, aż doszedłem do zrujnowanego doku, od którego pochodziła nazwa centrum.

[fragment]