Pociąg linii M Patti Smith przełożył Maciej Świerkocki [Amerykańska / 2016]

Pisać o niczym wcale nie jest tak łatwo.

Powiedział to jakiś kowboj, kiedy wkroczyłam w kadr snu. Niezdecydowanie przystojny, mocno lakoniczny, kiwał się na przechylonym do tyłu składanym krześle, muskając rondem stetsona zewnętrzną, ciemnobrązową ścianę samotnej kafejki. Mówię „samotnej”, bo wydawało się, że wokół nie ma nic z wyjątkiem przestarzałego dystrybutora paliwa i rdzewiejącego korytka na wodę, ozdobionego naszyjnikiem z much końskich, zawieszonym nad mętnymi resztkami stojącej wody. W pobliżu nikogo nie było, ale kowbojowi zdawało się to nie przeszkadzać – naciągnął tylko kapelusz niżej na czoło i mówił dalej. Ten stetson to był model Silverbell Open Road, taki sam, jaki nosił kiedyś Lyndon Johnson.

– Mimo to piszemy – ciągnął dalej – żywiąc przy tym różne szaleńcze nadzieje. Żeby zrekompensować sobie to, co utraciliśmy, odnaleźć jakiś okruch prywatnego objawienia. To nałóg, jak gra na jednorękich bandytach albo golf.

– O wiele łatwiej jest rozmawiać o niczym – stwierdziłam.

Nie ignorował mnie otwarcie, ale nie odpowiedział.

– No tak, mniejsza z tym, to tylko moje trzy grosze – dodałam.

– Już masz się spakować, wyrzucić kije do rzeki, gdy nagle łapiesz rytm, piłka toczy się prościutko do dołka, a monety wpadają do odwróconej denkiem do góry czapki.

Promienie słońca odbiły się od sprzączki jego spodni, rzucając blask, który zamigotał jak pustynna równina długa i szeroka.

[fragment]