Please kill me punkowa historia punka Legs McNeil, Gillian McCain [Seria Amerykańska / 2018]

Wszystkie bale jutra

1965–1968

LOU REED Sam jak palec. Nie ma do kogo gęby otworzyć. Chodź, to sobie pogadamy... Graliśmy razem dawno temu, w mieszkaniu za trzydzieści dolarów miesięcznie, i naprawdę nie mieliśmy żadnej kasy, dniami i nocami żarliśmy tylko płatki owsiane, oddawaliśmy krew i takie tam albo pozowaliśmy do zdjęć, które później ukazywały się w brukowych tygodnikach po piętnaście centów. No i wychodził kolejny numer, a w nim moja fotka podpisana: „Maniak seksualny, który zamordował czternaścioro dzieci i nagrał to wszystko na taśmę, a potem puszczał ją sobie o północy w stodole w Kansas”. Albo zdjęcie Johna Cale’a z podpisem: „Zabił swojego kochanka, który miał się ożenić z jego siostrą, bo nie chciał, żeby siostra wyszła za pedała”.

STERLING MORRISON Rodzice Lou Reeda nie znosili tego, że Lou robił muzykę i zadawał się z nieciekawymi typami. Zawsze bałem się rodziców Lou – wszelkie kontakty, jakie z nimi miałem, wiązały się z ciągłą obawą, że go złapią i wpakują do wariatkowa. Ta groźba stale wisiała nad naszymi głowami. Za każdym razem, gdy Lou dostawał zapalenia wątroby, rodzice tylko czekali, żeby go dopaść i zamknąć.

JOHN CALE Z tego właśnie brały się najlepsze rzeczy, jakie zrobił Lou. Jego ojciec był, jak mi się wydaje, bogatym księgowym [...]

[fragment]