Pismo nie kłamie psychografologia z ilustracjami Rafał Schermann [1939]

PRZEDMOWA.

Gdy przed wojną, w Berlinie, w pewnem towarzystwie Rafał Schermann, rzuciwszy okiem na przedłożony mu list, oświadczył: „Widzę błysk, słyszę huk strzału, ta kobieta została kulą ugodzona... ona umiera“, powstał stary mistrz szkolnej grafologii Langenbruch i zawołał: „W imieniu grafologów niemieckich protestuję przeciw tego rodzaju grafologicznym analizom!“ Stary grafolog miał słuszność ze swego stanowiska. To bowiem, czem Schermann zdumiewa i czemu przede wszystkiem zawdzięcza sławę tak w Europie jak w Ameryce, nie jest grafologją w zwykłym znaczeniu, nie jest tylko umiejętnością (czy sztuką) określania charakteru i umysłowości, rozpoznawania skłonności wrodzonych i nabytych danej osoby na podstawie jej pisma, jest czemś większym i dalej idącym: bywa nieraz przejawem niepojętej paranormalnej intuicji, przejawem jasnowidzenia, rzucającego na ekran podświadomości wizje przeszłych i przyszłych zdarzeń, które Schermann ujmuje w krótkie słowa. Mechanizm tej „psychografologii“, jak Schermann nazywa swą umiejętność, jest dla nas zupełnie niezrozumiały — i sam Schermann także zagadki tej rozwiązać nie może. Wprawdzie rad zapewnia, że nie jest wróżbitą, przeczy, jakoby był cudotwórcą i usiłuje na licznych przykładach ze swej olbrzymiej, kilka tysięcy wypadków obejmującej praktyki pouczyć nas, w jaki — naturalny — sposób, na podstawie wypatrzonych lub wyczytanych znaków graficznych, przeprowadza krótką analizę pisma i dochodzi, nieraz w mgnieniu oka, do syntetycznego wniosku...