Petrochemia Płock tekst Ludwik Chrapkowski zdjęcia Jan Jastrzębski grafika Jerzy Fabiański red. Danuta Jaworska [1972]

Historię Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych otwiera Uchwała Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia 5 stycznia 1959 roku w sprawie lokalizacji budowy kombinatu rafineryjno-petrochemicznego w Płocku.

Powyższy dokument poprzedziło zawarte porozumienie między Związkiem Radzieckim, NRD, Węgrami, Czechosłowacją i Polską w sprawie budowy gigantycznego rurociągu dla transportu ropy naftowej z ZSSR do wymienionych wyżej krajów. Rurociąg, któremu nadano nazwę „Przyjaźń”, liczy około 4,5 tys km – z czego na tereny Polski przypada prawie 700 km – i należy on do największych magistrali naftowych w świecie. Rurociąg jest wyposażony w zautomatyzowane stacje pomp i inne urządzenia służące do zdalnego sterowania operacją transportu ropy naftowej. Koszty dostawy ropy rurociągiem są kilkakrotnie tańsze od przewozu koleją.

Uroczyste uruchomienie i przekazanie do eksploatacji tej inwestycji odbyło się w końcu grudnia 1963 roku.

Jedną z przyczyn decydujących o lokalizacji w tym rejonie kombinatu rafineryjno-petrochemicznego była trasa rurociągu przebiegająca w pobliżu Płocka. Jako następne czynniki, które wpłynęły na wybór lokalizacji kombinatu w Płocku należy wymienić:

– dogodne warunki terenowe dla budowy tego typu zakładów,

– położenie w bliskiej odległości od rzeki Wisły, zabezpieczającej pobór potrzebnych ilości wody i umożliwiającej odbiór (odpowiednio oczyszczonych) wód zrzutowych i ścieków,

– możliwości wykorzystania istniejących rezerw siły roboczej w typowo rolniczym regionie płockim.

Dodatkowym argumentem było samo miasto Płock, dość dobrze zagospodarowane i zabezpieczające w początkowym okresie budowy kombinatu potrzebną bazę socjalno-bytową dla tworzącej się załogi. Z drugiej strony, powstanie silnego ośrodka przemysłowego przyczyniłoby się do gospodarczej aktywizacji całego regionu i wydatnego rozwoju jego życia kulturalnego oraz podniesienia poziomu oświaty.

[fragment]