Ostateczna bitwa Okinawa 1945 ostatnia wielka bitwa drugiej wojny światowej Bill Sloan przeł. Jan Szkudliński [Historia i Teraźniejszość / 2010]

Wzgórze Kunishi
Południowa Okinawa
10 czerwca 1945 r.

Dowódca czołgu Jack H. Armstrong krwawił z obydwu uszu, doznał wstrząśnienia mózgu i nic nie słyszał z powodu pocisku, który dopiero co wybił poszarpany otwór w kadłubie jego Shermana, mijając Armstronga ledwie o kilkadziesiąt centymetrów. Jego M4A1 Sherman był jednym z trzech czołgów, które tego ranka wysforowały się przed oddziały 1. Dywizji US Marine Corps (USMC) w celu rozpoznania trzymanego przez nieprzyjaciela wzgórza Kunishi, ostatniego japońskiego punktu oporu w pobliżu południowego krańca Okinawy. Gdy czołgi znalazły się pod intensywnym ostrzałem artylerii, dwa zdołały salwować się ucieczką, jednak wóz Armstronga, który jechał jako pierwszy, nie miał tyle szczęścia. W bezgłośnej, wirującej wokół próżni pełniący obowiązki sierżanta Armstrong zastanawiał się, czy został poważnie ranny, czy może umiera. Śmierć była w tych dniach codzienną towarzyszką żołnierzy 1. Batalionu Czołgów USMC, a nagła śmierć lub skaleczenia były czymś równie zwykłym jak oddychanie. Teraz jednak śmierć wydawała się szczególnie bliska i obecna, i gdy Armstrong spojrzał przez dymiące wnętrze czołgu na leżącego przed nim młodego podporucznika, zrozumiał dlaczego. Porucznikiem, który udał się z nimi wyłącznie jako obserwator, nadal targały drgawki, było jednak oczywiste, że wkrótce będzie martwy. Miał rozpruty brzuch, z którego wylały się wnętrzności. Lewe przedramię zwisało na cienkim pasemku poszarpanego mięsa. Było to pierwsze starcie porucznika. Miało być także jego ostatnim.