Olgierd Budrewicz i Wiesław Ochman rozmawiają o wszystkim [2010]

OLGIERD BUDREWICZ Zanim porozmawiamy, Wiesławie, o naszych życiowych przygodach – Twoich z górnym „C”, moich z egzotyką – poproszę Cię o szczerą opowieść o miejscu, skąd Twój ród, a więc o warszawskiej Pradze. Przecież każdy tenor musi mieć swój Neapol. Powiedz o tym parę słów, bo ludzie nie wierzą, że Ty się nie urodziłeś w La Scali, lecz na warszawskiej Pradze.

WIESŁAW OCHMAN Myślę, że Praga to bardzo malownicza dzielnica i tam właśnie powinni rodzić się artyści: nie tylko w rejonach „arystokratycznych”, ale i w takich, gdzie bieda towarzyszy wszystkim na co dzień. Właściwie, jak się zastanowić, to generalnie rzecz biorąc bardzo wielu artystów – a może nawet większość – nie wyszło z superrodów, a właśnie z ubogich dzielnic. Kiedy popatrzę na takich śpiewaków operowych, jak Giuseppe di Stefano czy Luciano Pavarotti, mam świadomość, że w dzieciństwie ich rodzice kłopotali się o codzienność, mieli problemy finansowe. Na Pradze było podobnie: mieliśmy wszyscy po równo, czyli nic. Odkąd pamiętam, Praga zawsze mi się kojarzyła z brudnymi zakamarkami, zaułkami. Na Nieporęckiej były jakieś bramy, podwórka – to wszystko znaliśmy na pamięć. Ale, co ważne, na Pradze ludzie sobie pomagali. 

Warszawska Praga, lata 40. XX wieku

[fragment]