Okładki płyt rzecz o wizualnym uniwersum albumów muzycznych Mateusz Torzecki [2015]

Przyznaję literackiemu Behemotowi rację. Nie dane było mi wypić z żadnym kotem bruderszaftu (tak jak żadnemu kotu nie było dane wypić go ze mną). Dlatego też w całym swoim życiu zaprzyjaźniłem się tylko z jednym kotem, zamieszkującym Sacramento – stolicę Kalifornii. Nigdy nie mieliśmy okazji się spotkać, co nie przeszkadza kotu patrzeć na mnie w tej właśnie chwili. Czworonóg zdobi rewers okładki Endtroducing... Dj Shadowa (1996), którą widać w górnej części tej strony. (Od teraz kot nie patrzy już tylko na mnie i słuchaczy niniejszego albumu). Zwierzę znajdujące się w olbrzymim sklepie Records spogląda w sam środek obiektywu. Rozpoznaje ono w osobie fotografa i w każdym z nas obserwujących – obcych. Obcym w jego świecie jest ten, kto nie przegląda płyt, nie poświęca im całkowicie swojej uwagi.

Pozornie zwyczajne zdjęcie Briana Crossa (znanego pod pseudonimem B+), zdobiące obwolutę, powiedziało niegdyś o kulturze muzycznej i kolekcjonerach płyt więcej aniżeli spora część artykułów czy wortali internetowych jej poświęconych. Unaocznia ono nazbyt często pomijane zjawisko znane w USA jako the art of digging – sztuka szperania. Sztuka ta odnosi się pierwotnie do zjawiska przeszukiwania stert płyt przez DJ-ów w celu znalezienia muzyki bądź sfery dźwiękowej (już istniejącej), wartej wycięcia i użycia w kolejnej kompozycji jako sampla. Tym właśnie zajmują się widoczni na okładce Chief Xcel oraz Lyrics Born.

Działanie to nie jest, moim zdaniem, wyłącznie domeną didżejów. Opiera się na nim cała idea kolekcjonowania zakorzeniona w naszej kulturze od wieków.

[fragment]