Nick Cave - chłopak z sąsiedztwa Ian Johnston przekł. Maciej Majchrzak [2014]

CZWARTEK 25 LISTOPADA godz. 20:45

BILETY 2,50 funta

Muzyka z głośników cichnie. Na scenę wolno, rządkiem wchodzi The Birthday Party. Aplauz prawie żaden. Witają ich gwizdy i obraźliwe krzyki. Tłumek przyparty do przodu sceny kiwa się, łokciami walcząc o lepszy widok. Krępy młodzieniec z różowym mohikaninem na czubku głowy metodycznie prze na przód sceny, po drodze rozpychając wszystko na boki. Oparty już o scenę, zabezpiecza sobie dogodny punkt obserwacyjny. Mick Harvey, ze zdecydowanym wyrazem twarzy, zajmuje miejsce za bębnami. Wymizerowany gitarzysta, Rowland S. Howard, niełając przyklejonego do ust papierosa, gapi się w podłogę. Paradujący w olbrzymim kowbojskim kapeluszu, białej koszuli z falbankami, krawacie i skórzanych spodniach z pasem pełnym ćwieków, Tracy Pew zaczyna szarpać druty swego basu, rzucając po sali złowieszcze wibracje. Wysoki, chudy lider Nick Cave potrząsa swymi długimi, ufarbowanymi na czarną smołę, nastroszonymi jak u niesfornego bufona, a na dodatek wyolbrzymiającymi jego i tak godny uwagi wzrost włosami i wpada w zastanawiającą pozę. Ma buty na kubańskich obcasach, skórzane spodnie i koszulkę z napisem: JEZUS. Przez chwilę z pogardą spogląda na publiczność i rzuca do mikrofonu: „Musimy zaczekać, aż nas podłączą. Przez ten czas wy możecie nas zabawiać!” Jego zapowiedź spotyka się z pokpiwaniami, gwizdami i śmiechem. Na scenę, odbierając przez słuchawki instrukcje, wtaczają się kamerzyści z wielkimi przenośnymi urządzeniami nagrywającymi na ramionach. „Wypad stąd!”. To efekt piętrzącej się niecierpliwości tłumu.

„Kto chce umrzeć, ręka do góry!” – rzuca nagle Cave. Tłum wybucha, ręce strzelają w górę. Zaczyna się waleczna tyrada perkusyjna Micka Harveya.

[fragment]