Nadzieja umrze ostatnia ze wspomnień Alexandra Dubčeka Aleksander Dubček [1995]

Podziękowania

W okresie między kwietniem 1990 roku a sierpniem 1992, gdy obydwaj – Alexander Dubček i ja – pracowaliśmy nad tymi wspomnieniami, ani przez moment nie przypuszczałem, że to mnie właśnie przypadnie pewnego dnia obowiązek składania niniejszych podziękowań. Jestem pewien, że gdyby autor żył, przy swej skromności podziękowałby każdemu, kto w jakikolwiek sposób przyczynił się do powstania tej książki. Jeżeli kogoś pominąłem, mogę tylko z góry prosić o wybaczenie.

Szczególne podziękowanie należy się przede wszystkim pani Helen Rees, pracującej w agencji literackiej w Bostonie, która od samego początku uważała, że wspomnienia Dubčeka powinny ukazać się w formie książkowej.

Pragnę podziękować tym osobom z Kancelarii Zgromadzenia Federalnego CSRF, które zawsze robiły co w ich mocy, żeby bardzo zajęty przewodniczący najwyższego organu władzy państwowej i jedynego ciała ustawodawczego ówczesnej federacji mógł siąść ze mną i opracować kolejną część swojej autobiografii. Spośród nich na największą mą wdzięczność zasłużyli dr Oldřich Jaroš i pani Mária Horná.

Niezmiernie cenna była też pomoc wielu historyków. Dr Věra Jarošová w Pradze udostępniła mi całą dokumentację, którą zgromadziła z zamiarem napisania biografii Alexandra Dubčeka. Wdzięczny jestem również pracownikom komisji rządowej, powołanej do zbadania wydarzeń historycznych z lat 1967–1970, którzy umożliwili mi pracę w swym archiwum, zwłaszcza prof. Vojtěchowi…

[fragment]