Na początku był wodór Hoimar von Ditfurth tłumaczenie Anna Danuta Tauszyńska [1997]

Nowa perspektywa

Przed blisko dwudziestu laty genialny amerykański reżyser Orson Welles wyprodukował film przygodowy, który kończył się pointą najbardziej oryginalną, jaką kiedykolwiek widziałem w filmach tego typu. W czasie wielkiego show-down, ostatecznej rozgrywki, superłotr — Orson Welles sam grał tę rolę — staje wobec swego śmiertelnego wroga w odległości strzału, w jasny dzień, bez żadnej osłony, a pomimo to w praktyce jest nieosiągalny.

Scena rozgrywa się bowiem na terenie wesołego miasteczka, a dowcip polega na tym, że granemu przez Wellesa gangsterowi udaje się zwabić swego przeciwnika do gabinetu luster. Tam ścigany staje przed swoim prześladowcą, nieustraszony, w pełni widoczny, ale nie w jednej postaci, lecz zwielokrotniony w lustrzanych odbiciach owego wyrafinowanego labiryntu optycznego.

Pojedynek kończy się tak, jak należało się spodziewać w tych okolicznościach. Prześladowca w bezsilnej złości strzela na oślep w kolejne odbicia swej ofiary. Wokół rośnie stos potłuczonego szkła, lecz wkrótce ostatnia kula opuszcza rewolwer chybiając celu.

Pomysł scenariusza był nadzwyczajny i błyskotliwy. Trudno sobie wyobrazić bardziej wyrafinowany kamuflaż. Gdy nie istnieje możliwość ukrycia się, gdy samemu nie można stać się niewidocznym, jedynym ratunkiem jest stworzenie dodatkowych, pozornych celów dla przeciwnika. Od wieków stosuje się takie metody w formie uproszczonej na wojnie, odwracając [...]

[fragment]