Na granicy rzeczywistości zagadki świata i tajemnice zaświatów Karen Farrington [tł. Rafał Kosowski et al.] [1999]

Już od zarania dziejów człowiek usiłował zgłębić tajemnice stworzenia. Raz po raz wybierał się w podróż w nieznane, by zbadać mroczne dziedziny zjawisk nadprzyrodzonych. Wydaje się jednak, iż zdołał zaledwie dotknąć powierzchni tematu tak rozległego, że nikomu do tej pory nie udało się choćby tylko określić jego granic.

Starożytni dopatrywali się dowodów na istnienie ukrytej rzeczywistości w otaczającym ich świecie. Znaki dostrzegali w gwiazdach, zjawiskach pogodowych, a także w rozwoju wydarzeń. Naturalne kataklizmy, takie jak trzęsienia ziemi, erupcje wulkanów, tęcze, brano za dzieła jakiejś wszechpotężnej niewidzialnej ręki.

Z tych wczesnych studiów natury wzięły początek lokalne zwyczaje, przesądy i rytuały. Z biegiem czasu przerodziły się one w główne przedchrześcijańskie religie, których korzenie tkwiły głęboko w mitach i magii.

Wraz ze wzrostem potencjału intelektualnego człowieka coraz większego znaczenia nabierała wiedza duchowa. Wszyscy, bez różnicy na stan i pochodzenie, mieli się za poddanych wszechpotężnej mocy – wiarę tę coraz mocniej i pewniej budowano na intuicji i zaabsorbowaniu sprawami życia po śmierci.

Religie świata poszukiwały odpowiedzi na wiele ważnych pytań, podobnie filozofowie, pseudonaukowcy, magowie, szarlatani. Choć nie szczędzono sił, by wypracować jasną i precyzyjną koncepcję pozwalającą zrozumieć wzajemne relacje zachodzące między dwoma światami, realnym i nadprzyrodzonym, prawda wciąż wymykała się z rąk. Niektórzy zaczynali nawet wątpić w to, że taka prawda istnieje. Nadchodził czas, w którym wszyscy deklarujący przekonanie o realności zjawisk nieziemskich i wpływów innego świata na nasze życie codzienne zostali zepchnięci na margines.

Nauka raz po raz szydziła z wszelkich prób mających na celu udowodnienie istnienia mocy nadprzyrodzonych. W rezultacie wśród naukowców i wielu zwykłych ludzi, w obawie przed ośmieszeniem, daje się zauważyć opór wobec wiary w sprawy paranormalne. Osoby deklarujące uczestnictwo w takich zjawiskach traktowane są w najlepszym przypadku z rezerwą.

Nie wszyscy jednak poddali się bezwzględnemu dyktatowi ortodoksyjnego racjonalizmu. Ci, w których zwyciężyło głębokie przekonanie o ułomności świata złożonego jedynie z materii sfery i odwieczne pragnienie poznania drugiej strony rzeczywistości, podjęli trud, by metodami naukowymi dowieść słuszności swych poglądów. W 1983 roku urodzony na Węgrzech pisarz, Artur Koestler, wraz ze swą żoną, Cynthia, przeznaczyli majątek o łącznej wartości 1,6 miliarda funtów na wspieranie badań nad zjawiskami parapsychologicznymi. Dzięki ich hojności przy Uniwersytecie w Edynburgu powstał Instytut Koestlera, w którym prowadzone są badania nad postrzeganiem pozazmysłowym (ESP, Extra Sensory Perception). Pracownicy instytutu przygotowują między innymi testy umożliwiające ocenę zdolności parapsychologicznych konkretnych osób. Gdyby ich badania zakończyły się sukcesem, naukowy pomiar duchowych umiejętności pozwoliłby na uniknięcie sensacji, która obecnie zbyt często towarzyszy temu tematowi.

Dzisiaj, na przełomie drugiego i trzeciego tysiąclecia, ludzie coraz częściej przekonują się o bezradności nadmiernego racjonalizmu, coraz śmielej zwracają się ku światu, który trwa obok nas i w nas. To, że czegoś nie rozumiemy i nie potrafimy wytłumaczyć, nie oznacza, że to coś nie istnieje. Rzeczywistością nie staje się nagle to, co potrafimy już nazwać i wyjaśnić. Fakt, że o pewnych zjawiskach wiemy niewiele, nie oznacza, że te zjawiska nie istnieją!