Na białych Polaków obława wojska NKWD w walce z polskim podziemiem 1944-1953 Grzegorz Motyka [2014]

Wstęp

Termin „obława”, jak podaje Słownik etymologiczny języka polskiego Aleksandra Brücknera, oznacza „polowanie na zwierza z nagonką”, „z obławnikami”¹*. To określenie z zakresu terminologii łowieckiej dobrze oddaje sytuację żołnierzy polskiego podziemia, którzy od 1944 roku stali się dla komunistycznego aparatu represji właśnie tym, czym zwierzyna łowna dla myśliwych.

Chciałbym pokazać — na tle procesu podporządkowywania sobie Polski przez ZSRS — główne operacje prowadzone przez jedną tylko formację, a mianowicie wojska Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych (NKWD), po 1946 roku Ministerstwa Spraw Wewnętrznych-Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego (MWD-MGB), przeciwko polskiemu podziemiu zarówno na obszarze dzisiejszej Polski, jak i na terenach włączonych do ZSRS. Były to wojska specjalnego przeznaczenia, a ich zadaniem było właśnie zwalczanie podziemia. Zajmowały się bezpośrednią likwidacją grup partyzanckich i prowadziły operacje „oczyszczające”, by wyłowić na zapleczu frontu wszelkie „niepożądane elementy”. Podlegały operacyjnie organom bezpieczeństwa Smiersz-NKWD-NKGB (następnie MWD-MGB) i na ich polecenie przeprowadzały akcje represyjne (aresztowania, deportacje, ściąganie dostaw obowiązkowych),

[fragment]