Moskwa Nord-Ost Andrzej Zaucha [2003]

Sobota, 19 października 2002 roku, popołudnie

Nikołaj Lubimow do dzisiaj nie wie, jaki ptak był zwiastunem jego śmierci — nawet go dobrze nie obejrzał. Zaledwie jego pomocnik, Siergiej Bortnik, zwrócił mu uwagę na pierzaste stworzenie na parapecie, a już ptaszek odleciał, ledwie tylko postukawszy dziobem o szybę. Znak nie był wyraźny, jednoznaczny, chociaż — jak się później okazało — zapowiadał śmierć dziesiątków i tragedię setek ludzi.

Ptaszek szukał zapewne miejsca, gdzie można by się ogrzać i schronić przed przenikliwym północnym wiatrem. W Moskwie była już późna jesień, typowa dla drugiej połowy października — zaledwie parę stopni powyżej zera i deszcz, od czasu do czasu zmieszany z mokrym śniegiem. W taką pogodę siedemdziesięciodwuletni Lubimow i czterdziestotrzyletni Bortnik byli szczególnie zadowoleni ze swojej pracy dozorców w Domu Kultury Zakładów Łożysk Kulkowych na Dubrowce. Zajęcie było spokojne i niewyczerpujące, polegało na wydawaniu kluczy do poszczególnych sal i obchodzeniu gmachu w poszukiwaniu chuliganów. Naturalnie, jak każda praca, również i ta miała minusy — dyżur zaczynał się o ósmej rano i trwał dobę, ale za to później przysługiwały trzy doby odpoczynku. Nikołaj Aleksiejewicz był jednak żwawym staruszkiem i uważał, że dopóki człowiek się rusza, powinien pracować, więc taki system znosił bez narzekania. Ponadto nie miał wyboru — jego emerytura, wynosząca 1800 rubli (ok. 230 złotych — przyp. autora), nie wystarczała nawet na lekarstwa. Trzeba było dorabiać.

[fragment]