Minstrele w Galerii historia Jethro Tull David Rees przekład Zbyszek Szczudlik [2002]

Byłoby miło pomyśleć, że to mój talent literacki oraz dorobek skłoniły Wydawcę, do zaproponowania mi napisania tej książki. Albo że to mój fantazyjny wygląd lub bezsprzeczna skromność sprawiły, że zapukali do moich drzwi. W rzeczywistości jednak pewnie doszli do wniosku, iż muszę wiedzieć co nieco o Jethro Tull skoro od 1985 roku piszę A New Day, niezależny magazyn o zespole. Potocznie mówi się, że piszę do „fanzinu Jethro Tull”, ale ja nigdy nie dbałem o szczegóły nazewnictwa.

Oczywiście jestem fanem; z jakiegoż innego powodu miałbym ciągnąć takie dziwaczne hobby? Ale mam nadzieję i wierzę, że zawsze potrafiłem spoglądać na Jethro Tull z otwartymi oczami (i uszami). W ciągu tych lat poznałem (zazwyczaj) bardzo dobrze i osobiście członków zespołu, lecz mój pogląd na grupę pozostaje, i pozostanie, jak najbardziej niezależny. Największy komplement jaki dane mi było otrzymać pochodził z ust Iana Andersona podczas spotkania z fanami, tak zwanego Jethro Tull Convention w 1996 roku. Rzekł wówczas ze sceny: „Dziękujemy Dave’owi Reesowi i A New Day za pisanie w sposób... zajmujący. Kiedy myśli, że daliśmy ciała, mówi to – ale w jak najuprzejmiejszy sposób!”

Właśnie taki winien być fanzin. Książka natomiast jest zupełnie inną parą kaloszy. W A New Day mogę urozmaicać teksty wszelkimi rodzajami dodatków – dowcipami, polityką, anegdotami piłkarskimi, zjadliwymi atakami na ateńskich hotelarzy i francuskich celników i całą masą niezwiązanych z Tull rock’n’rollowych kapel – a książka musiała być bardziej zapisem wydarzeń niż zbiorem moich opinii. Musiała być po prostu o Jethro Tull i kropka.

Jednak niemalże sknociłem robotę nim ją zacząłem... Lecz książka o Jethro Tull musiała powstać z dwóch powodów. Po pierwsze, choć trudno w to uwierzyć, nie napisano dotąd książki o Jethro Tull po angielsku. Po drugie, kilka osób powiedziało mi z uśmiechem na ustach, że nie ujdzie mi na sucho napisanie książki o Tull zawierającej odniesienia do Jackie Lyntona, The King Earl Boogie Band, Vikki Clayton, Solstice i sławnych Mechanics. Ale, patrzcie! Właśnie to zrobiłem!

Dave Rees, marzec 1998