Kroke poza dźwiękami Joanna Laprus-Mikulska [2017]

Podobno każde spotkanie jest pierwsze. I tych pierwszych spotkań było wiele. Ale to właściwe, pierwsze z pierwszych miało miejsce w 1995 roku.

Październik w Krakowie jest głośny i gwarny. Do miasta wracają studenci. Łatwo odróżnić zagubionych pierwszoroczniaków od tych, którzy topografię miasta mają już opanowaną i posiedli tajemniczą wiedzę, gdzie są najlepsze bary mleczne. Październik 1995 roku był ciepły i słoneczny. Co prawda liście na Plantach zmieniły już kolor na rdzawożółty, ale wciąż czuło się zapach lata.

Tydzień wcześniej wynajęłam stancję i odebrałam legitymację studencką, a moje życie skupiło się wokół ulicy Gołębiej. Ale październik nęcił ciepłymi popołudniami. Któregoś z nich, w przerwie między gramatyką opisową a literaturą staropolską, pokusiłam się o spacer nieco dłuższy niż kwadrat Rynku i zawędrowałam na ulicę Sławkowską. Trafiłam na sklep muzyczny. W witrynie prezentowano najnowsze kasety zespołów, których w ogóle nigdy nie słyszałam (tak, tak to były czasy kaset magnetofonowych). Weszłam po schodach do środka.

Usłyszałam dziwną, nieznaną mi wcześniej muzykę. Trochę klezmerską ale z wokalem, przy którym dostałam gęsiej skórki (tak, też miałam wtedy wątpliwości czy to śpiewa mężczyzna, czy kobieta). Utknęłam przy głośniku i nie mogłam się ruszyć. Długowłosy sprzedawca zapytał, czy może mi w czymś pomóc. A ja nie byłam w stanie niczego z siebie wydobyć, poza: „Nie, dziękuję”. Szybko wyszłam ze sklepu, żeby… po kilku krokach do niego wrócić i znowu stanąć przy głośniku. Wolę nie wiedzieć, co pomyślał sobie ten młody człowiek za ladą na mój widok. Ale znów wykazał się inicjatywą i zapytał, czy coś mnie szczególnie interesuje. Zapytałam, co to za muzyka. W zasadzie pytanie nieśmiało wyszeptałam, bo nie stać mnie było wtedy na większą pewność siebie. Dowiedziałam się, że to krakowski zespół KROKE. Sympatyczny sprzedawca zaproponował mi kupienie kasety. Okazało się, że właśnie wyszła druga. Oczywiście, że chciałam ją kupić, ale studencki budżet nie przewidywał takich fanaberii. Podziękowałam grzecznie i poszłam lekko spóźniona na zajęcia z literatury staropolskiej.

[fragment]