Klacz i źrebię Tadeusz Piechocki [1946]

OPIS BIBLIOGRAFICZNY W ZAKŁADCE SZCZEGÓŁY.

Ofiarą wandalizmu okupanta padły m, in, polskie podręczniki fachowe, aby zatrzeć na ziemiach naszych wszelkie ślady polskości. Nie oszczędzono nawet „pisanego słowa" o koniu, tym od wiecznym towarzyszu człowieka w jego doli i niedoli. Sfery hodowlane żądne wiedzy, odczuwają dziś brak drogowskazu na odcinku hodowli koni. Jedną z pierwszych jaskółek powojennego odrodzenia twórczej myśli hodowlanej, jest niniejsza rozprawa pt. „Klacz i źrebię" pióra inż. Tadeusza Piechocklego, wydana z inicjatywy i w nakładzie ,,Pomorskiego Związku Hodowców Koni". Autor, jako doświadczony fachowiec, ujął swą pracę w praktyczną formę-, dostępną dla każdego hodowcy, dając w niej mnogość cennych i nowoczesny2h wiadomości o klaczy matce, jako źródle odrodzenia. Kataklizm straszliwej wojny zdziesiątkował na przedwojennych ziemiach Polski długoletni dorobek hodowlany, a na ziemiach odzyskanych zniszczył go doszczętnie, pozostawiając po sobie nie-dobitki różnych obcych typów i pseudotypów. Na ziemiach, które znalazły się o tyle w szczęśliwszym położeniu niż ziemie odzyskane, Że zachowały jeszcze część rodzimego pogłowia końskiego, ciąży przede wszystkim szlachetny obowiązek, przyczynienia się walnie do regeneracji krajowej hodowli. Napływowy materiał, o ile zdała się nawet związać (zaaklimatyzować) z nowym środowiskiem, najmniej nadaje się do tego zadania. Rola wartości klaczy w rozmnażaniu jest szczególnie ważna, ze [...]