Głowy piwniczne Wacław Krupiński [2007]

Początek maja 1956 roku. W Krakowie trwają przygotowania do mających się odbyć po raz pierwszy juwenaliów. Grupka studentów ASP, których zadaniem było udekorowanie miasta, wiesza flagi na rogu ulic Wiślnej i św. Anny. I nagle jeden z nich, Kazimierz Wiśniak, widzi podążającego w jego kierunku niezmiernie umorusanego Wiesława Dymnego.

– Zaproponował, bym poszedł z nim nieopodal, do piwnicy, którą już odczyścili i będzie im służyła jako klub... Pokonywaliśmy kręte schody, w ciemnościach rozświetlanych jedynie świeczką. W końcu weszliśmy do jakiejś większej sali, kuliście sklepionej, z jedną żarówką pod sufitem. Było już wysprzątane, ale czuło się przykry zapach – to na skutek stałego polewania wodą podłogi, ułożonej z czerwonej cegły i białego wapiennego kamienia. Tam można było zamiatać nieustannie, a i tak pył się unosił, stąd to polewanie... Pamiętam też, że w czerwonej poświacie od kominka zobaczyłem Bronisława Chromego, Rajmunda Jarosza, jakieś dziewczyny...

Kilka dni później odnalazł w tym pomieszczeniu jakże odmienny nastrój, inny zapach, a wszystko wywołane dużą ilością bzu.

Z Dymnym dzielili pokój w akademiku. Obaj zjechali do Krakowa w 1953 roku. Wiśniak z Łodzi na egzamin przyleciał jakimś małym samolotem niemal w ostatniej chwili. To wtedy, podczas swego pierwszego w życiu lotu, miał okazję oglądać miasto z góry. Dotychczas znał je jedynie ze sztychów posiadanego przez ojca XIX-wiecznego przewodnika po Krakowie, pióra Ambrożego Grabowskiego. 

[fragment]