El Dorado Polowanie na legendę Jacek Pałkiewicz, Andrzej Kapłanek (2005)

Żar lejący się z nieba obezwładnia, paraliżuje ruchy. Koszula lepi się do pleców, pot wymieszany z repelentem drażni oczy. Nabrzmiałe wilgocią powietrze, wypełnione zapachem butwiejących roślin — dławi, odbiera oddech. Jesteśmy oblepieni mokrą, ciepłą watą. Lecz ta wata ciąży i dusi. W głowie kołacze jedynie myśl o odpoczynku, a zmęczenie łatwo przeradza się w agresję.

— Oh, fuck! Fuck! — klnie z pasją Siergiej. Przed chwilą wsparł się nieostrożnie o ciernisty pień palmy chonta. Teraz wyciąga z łapska kilkucentymetrowe kolce.

Chwila ciszy i następne przekleństwa atakują uszy. To drugi z Siergiejów — „Hiper”. Nieostrożnie nastąpił na zwalone w poprzek ścieżki drzewo i utknął po kolana w jego spróchniałym wnętrzu.

— Job twoju mać! — sapie, próbując uwolnić zakleszczone stopy. — Scheiße! Du fiese Ratte! — wrzeszczy sam na siebie. „Hiper” to nasz poliglota. Klnie i rozmawia w sześciu językach.

— Wyłaź, bo oblezą cię skolopendry albo mrówki. Pomóc ci? — pyta Leo.

— Fuck off! — Twarda, męska odpowiedź gasi samarytańskie odruchy.

Martwią mnie te brutalne wstawki. To dopiero początek wyprawy, a już puszczają nerwy. Jak zareagują na prawdziwe kłopoty?

Nikomu podczas marszu nie chce się rozmawiać. Wybija z rytmu, zabiera płucom tlen. Za plecami słyszę ciężki oddech Siergieja, przede mną świszcze maczeta, którą idący na czele kolumny machetero wycina przejście w zwartej ścianie zieleni. Człapiemy gęsiego, z trudem wyrywając nogi z błocka. Nasiąknięte wodą buty wciąż zaczepiają o ukryte w poszyciu pędy roślin, każdy krok jest okupiony tytanicznym wysiłkiem. Gęste pnącza tarasują drogę, broniąc dostępu w głąb puszczy. Kolczaste gałęzie łapią za ubrania, ostre liście tną skórę. A w tym klimacie każde zadrapanie jątrzy się i długo nie chce goić. [...]

[fragment]