Dwadzieścia listów do przyjaciela Swietłana Allilujewa [1996]

Jak tu cicho. Zaledwie trzydzieści kilometrów stąd jest Moskwa – ziejący ogniem wulkan ludzki, rozpalony strumień namiętności, ambicji, polityki, rozrywek, spotkań, nieszczęść, próżności... Światowy Kongres Kobiet, Międzynarodowy Festiwal Filmowy, pertraktacje z Chinami, nowiny, nowiny z całego świata, rano, w południe i wieczorem... Przyjechali Węgrzy, ulicami przechadzają się zagraniczni aktorzy, Murzynki wybierają prezenty w GUM-ie... Plac Czerwony – bez względu na porę – pełen ludzi o różnych kolorach skóry. Wszyscy oni przynieśli tutaj swój niepowtarzalny los, swój charakter, swoją duszę.
Moskwa wrze, kipi, dusi się i wciąż pragnie czegoś nowego: wydarzeń, nowin, sensacji, każdy chce pierwszy poznać najświeższe plotki. To jest właśnie rytm współczesnego życia.
A tutaj jest cicho.
Słońce wieczorne złoci las i trawę. Ten las to nieduża oaza między Odincowem, Barwichą i Romaszkowem – oaza, w której nie buduje się już dacz, dróg, a o las się dba: kosi się trawę na polanach, wycina suche drzewa i gałęzie. Tutaj moskwianie odpoczywają. „Najlepszy relaks w dniu wolnym od pracy” – jak zapewniają nas radio i telewizja – to spacer z plecakiem i kijem w ręku od stacji Odincowo do stacji Usowo lub do Iljinskoje poprzez nasz błogosławiony las, cudowne przesieki, małe wąwozy, polanki, zagajniki brzozowe.
Trzy-cztery godziny moskwianin chodzi po lesie, dotlenia się i czuje, że zmartwychwstał, nabrał sił, wyzdrowiał, odpoczął od wszelkich trosk i wetknąwszy zwiędły bukiet polnych kwiatów na półkę podmiejskiej kolejki elektrycznej rusza do tętniącej życiem Moskwy. Po powrocie długo będzie radził swoim znajomym, żeby spędzili niedzielę spacerując po lesie. I wielu z nich przyjedzie, będą przechadzać się ścieżkami właśnie obok mojego płotu i mojego domu.
A ja mieszkam w tym lesie, w tych stronach całych trzydzieści siedem lat. Nieważne, że moje życie i te domy zmieniały się – las [...]

[fragment]